Fossiele roofkunst
Hebben de Fransen Maastrichts erfgoed gestolen? Volgens een motie die afgelopen juli breed gesteund werd in de Maastrichtse gemeenteraad wel. Het geroofde object: een vrijwel complete schedel van een mosasaurus. De 66 miljoen jaar oude fossiele overblijfselen werden eind 18de eeuw in de Sint-Pietersberg gevonden, waarna de Fransen het als oorlogsbuit meenamen naar Parijs. Daar is “de Toetanchamon van de paleontologie”, zoals paleontoloog John Jagt van het Natuurhistorisch Museum Maastricht het fossiel in De Limburger noemt, sindsdien één van de topstukken in het Muséum national d’Histoire naturelle. In het Maastricht moet men het doen met een afgietsel van de schedel.
Als het aan de Maastrichtse gemeenteraad ligt, komt daar – nu de discussie over teruggave van roofkunst actueel is – verandering in. De motie verzoekt de gemeente, eventueel samen met het kabinet, de gesprekken met Frankrijk over teruggave te openen. Wie er aan het langste eind trekt? Fokeline Dingemans, voormalig directrice van het Natuurhistorisch Museum Maastricht, heeft een dubbel gevoel bij de discussie, zegt ze tegen de Limburger. “Het ding is Nederlands. Daar kun je donder op zeggen. Maar de wetenschappelijke context is Frans.”
Muizen op de Berg
Wie gruwelt van ongedierte kan voorlopig het bestuursgebouw aan de Minderbroedersberg (MBB) misschien beter mijden. Een bijna jaarlijks terugkerend fenomeen is de aanwezigheid van twee vrij onschuldige, maar lastig te bestrijden insecten: mosmijt (donkere ‘puntjes’ op bureaus en vensterbanken) en de schildwants (onprettige geur). Daar voegde zich deze zomer een volgende ‘plaag’ bij: muizen. Meerdere mensen troffen de knaagdiertjes aan in hun ladeblokken, valt te lezen op het medewerkersintranet.
Daarmee is de MBB het zorgenkindje onder de universiteitsgebouwen, zegt Peter Hamers, namens Facility Services betrokken bij ongediertebestrijding. “In veel panden hebben we helemaal geen last van ongedierte; in sommige treffen we incidenteel een muis aan in bijvoorbeeld een keukentje of de kantine. Op zulke plekken hebben we humane vallen staan met realtime detectie. Een ‘explosie’ aan muizen komt normaal nooit voor.”
Komende tijd gaat men aan de slag met bestrijding en preventie. De vele gaten en kieren in het eeuwenoude gebouw zorgen daarbij voor een extra uitdaging. “Alles opvullen is nogal wat, dus je moet je op ‘strategische’ plekken richten, gecombineerd met vallen.” En, een ander dringend advies aan medewerkers dat op intranet verscheen: laat je lunch niet achter in je ladeblok of op het bureau.
Onze ‘eigen’ Speedy Gonzales
Alle ogen waren gericht op Femke Bol tijdens de laatste 400 meter van de estafette op 27 augustus, maar de vrouw die na het startschot weg sprintte heeft ook zeker haar beste beentje voorgezet. Eveline Saalberg, 25 jaar, is geneeskundestudent aan de UM en was in 2018 voorzitter van de studentenatletiekvereniging Uros. Destijds droomde ze ervan mee te doen aan het EK onder de 23 jaar, vertelde ze toen in een interview met Observant.
Nu is ze wereldkampioen geworden met het Nederlandse vrouwenteam op de 4x400 meter tijdens het WK atletiek in Boedapest. Natuurlijk liet Uros dit niet zomaar aan zich voorbijgaan. Oud-collega’s uit Evelines eigen bestuursjaar reisden af naar Hongarije; dit wilden ze niet missen. Als kers op de taart waren ze vervolgens niet alleen getuige van haar deelname, maar zelfs van een meesterlijke overwinning. “Als vereniging zijn wij ontzettend trots op haar. Het is niet niks dat je wereldkampioen wordt”, aldus het bestuur van MSAV Uros.