Nog voor de redactievergadering deze week begon, ging het er bij de koffiemachine al over: het plotselinge opstappen van de Nijmeegse rector van de Radboud Universiteit, enkele weken voor zijn pensioen. Aanleiding waren berichten in dagblad de Gelderlander over grensoverschrijdend gedrag dat in 2017 - hij was toen net rector - had plaatsgevonden. Hij zou twee opmerkingen hebben gemaakt tegen een medewerkster die volgens een externe commissie als seksueel intimiderend konden worden ervaren. De rector kreeg daarop een officiële waarschuwing, maar de universiteit bracht dat niet naar buiten.
Op straat
Afgelopen week lag het alsnog op straat en buitelden de reacties in ons zusterblad VOX en de Gelderlander over elkaar heen. Twee Nijmeegse oud-decanen spraken in een opiniestuk van karaktermoord door de media op basis van een oude zaak. Tal van medewerkers reageerden weer furieus op de oud-decanen: hun stellige mening zou intimiderend werken en een open discussie over sociale veiligheid aan de RU in de weg staan.
Karaktermoord
Het riep hier ter redactie vooral veel vragen op. “Is het terecht dat twee oud-decanen de media betichten van karaktermoord door deze kwestie die jaren binnenskamers bleef, aan de grote klok te hangen?” “Hoe kun je je ooit een goed oordeel vormen over een MeToo-zaak? We weten nooit van de hoed en de rand. Ook nu niet: wat waren bijvoorbeeld die twee opmerkingen die je volgens die commissie als seksueel intimiderend kunt ervaren (en dus misschien ook niet)?” “En hoe is er met het slachtoffer omgegaan? De RU zegt dat de zaak goed is afgehandeld, zij ziet dat heel anders blijkt uit berichten in de Gelderlander.” En: “Moeten mensen niet een tweede kans krijgen, ook in MeToo-zaken?” “Waarom heeft de Nijmeegse Raad van Toezicht de afgelopen weken niet de hand in eigen boezem gestoken en laten weten dat er meteen na de waarschuwing zes jaar geleden open kaart had moeten worden gespeeld?” In de discussie die iedere vraag opriep, bewoog ik van de ene naar de andere kant. Bij bijna iedere genuanceerde reactie dacht ik: zit wat in. Ik bleek niet de enige, hoorde ik een dag later bij de koffiemachine waar het onderwerp weer ter sprake kwam.
Rechtszaak Maastricht
Het laatste woord hierover was en is nog lang niet gezegd, maar we moesten door. De deadline begon alweer wat te dringen, en dus haastten we ons langs de lijst van artikelen voor deze week. We stopten iets langer bij de rechtszaak die vorige week diende tegen de FHML-hoogleraar die dit voorjaar moest vertrekken nadat een commissie oordeelde dat hij zich schuldig had gemaakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag. Weer een MeToo-zaak. En ja, daar schrijven ook wij over. Het is een vervolg op onze eerdere berichtgeving en laat weer eens zien hoe anders partijen tegen dezelfde zaak aankijken: de universiteit die spreekt over “wangedrag”, de advocaat van de voormalige hoogleraar spreekt van “een paar incidenten” en “wederzijds gezoen”.