Dat de vier studenten (“we staan hier niet namens Free Palestine Maastricht”) hun verhaal willen delen, was niet, zoals het eigenlijk hoort,van tevoren aangekondigd bij de universiteitsraad. Maar daar maakt verder niemand een probleem van. Wel zegt U-raadsvoorzitter Teun Dekker dat er regels zijn. Een daarvan: er wordt niet in discussie gegaan.
Leslokaal
Het college van bestuur gaf onlangs een verklaring over het conflict in het Midden-Oosten. Daarin veroordeelt het “alle handelingen waarbij onschuldige slachtoffers vallen”. Waarom kiest het bestuur niet voor één kant, vraagt het viertal tijdens het sprekerskwartier, waarom keert de UM zich niet duidelijk tegen Israël, waarom is het niet tegen genocide? “Dat is toch de rol van de universiteit? De neutrale houding van het college van bestuur zorgt voor een onveilige sfeer in het leslokaal.” Palestijnen en Arabieren voelen zich aan de UM ‘in de kou gezet’, zegt een studente. Ze maakt zich zorgen over hun welzijn.
Debat
“Ik weet dat jullie daar [de verklaring, red.] niet tevreden over zijn en ik heb al eerder proberen uit te leggen waarom we dit zo naar buiten brengen”, zegt collegevoorzitter Rianne Letschert. In de verklaring roept het college op tot dialoog om “de verdeeldheid niet verder te vergroten”. Dat is, zo herhaalt ze nu, de rol van de universiteit in “dit soort situaties. We gaan als instituut niet één standpunt eruit lichten. We faciliteren wel het academisch debat.” Zo’n bijeenkomst om in dialoog te gaan, wordt voorbereid. Wanneer die gaat plaatsvinden en hoe het programma eruit zal zien, is niet duidelijk, maar UM-woordvoerder Koen Augustijn vertelde al eerder dat daarin “alle geluiden” aan bod moeten kunnen komen, zolang die niet oproepen tot haat, geweld, antisemitisme of discriminatie.
Instagram
Voor de bestuurders is het zeker niet de eerste keer dat pro-Palestijnse studenten hun zorgen uiten. “De UM is met verschillende groepen in gesprek [geweest, red.] die zich over het conflict uitlaten”, reageert de woordvoerder desgevraagd. Daarin gaat het “vrijwel steevast” ook over in hoeverre er rekening wordt gehouden met anderen, omdat “woorden en beelden zoveel ‘lading’” kunnen hebben. Zo zal er met studentenorganisatie Free Palestine Maastricht (FPM) bijvoorbeeld nog gesproken worden over een Instagrambericht over de Hamas-aanval van 7 oktober op Israël, bevestigt Augustijn. Die aanval wordt daarin omschreven als “een verbluffend antwoord op het voortdurende geweld van het zionisme en de Israëlische kolonie” door “het Palestijnse verzet”.
Inmiddels heeft FPM deze verklaring, geïnitieerd door Students for Justice in Palestine Netherlands (SJP, een coalitie van pro-Palestijnse studentenorganisaties), van de eigen Instagrampagina verwijderd “vanwege het onbegrip, beschuldigingen en de decontextualisering waar wij als groep en de beweging in zijn geheel mee geconfronteerd werden”, laten ze aan Observant weten. “We prijzen het doden van burgers niet, waar dat ook gebeurt, noch vergoelijken wij dat.” De verklaring staat wel nog altijd op de SJP-pagina, inclusief een hashtag met de omstreden leus ‘From the river to the sea’.
Beschadigen
Terug naar de U-raadsvergadering van woensdag 22 november. De sprekers willen weten waarom de UM bepaalde bijeenkomsten “censureert”. “Er is niets gecensureerd”, antwoordt Letschert, “maar we moeten wel zorgen dat het veilig is voor alle mensen in de gemeenschap.” Waar ze overigens niet over te spreken is: graffiti op muren van UM-gebouwen, bekladdingen van muren in toiletten en het beschadigen van onderwijsruimtes. “Nou ja, beschadigen, dat is misschien een te groot woord, maar het zag er niet meer uit als een fatsoenlijke onderwijsruimte. En dit is niet te tolereren.”
Dilemma
“Ik ontving een pro Palestijnse petitie in mijn mailbox, maar weet niet wat ik ermee moet”, wil Sharon Anyango (U-raadslid namens het wetenschappelijk personeel) nog kwijt. Ze worstelt met de verschillende rollen die ze heeft. Wat als ze die ondertekent? Doet ze dat dan als ‘persoon’ Sharon Anyango, als U-raadslid of als docent? “Je bent vrij om die te ondertekenen”, benadrukt U-raadsvoorzitter Dekker. Dat beaamt collegevoorzitter Letschert, die ook het dilemma herkent: “Ik heb nu als collegevoorzitter een andere rol dan toen ik (alleen) hoogleraar internationaal recht was, toen was ik uitgesprokener. Nu ben ik terughoudender.”
Wendy Degens/ Peter Doorakkers