Laser vs. spreeuw
Afgelopen najaar schreven we op deze plek over spreeuwenoverlast in de wijk Wyck. Een rij bomen aan de Wilhelminasingel vormde de tijdelijke slaapplaats voor tienduizenden vogels, waarbij menig (swap)fiets en geparkeerde auto iedere nacht van een vers laagje uitwerpselen werd voorzien. De vraag was destijds hoe lang dit ongemak zou aanhouden: met het vallen van de bladeren kon de zwerm zomaar verder trekken naar een nieuw onderkomen, aldus de Vogelwerkgroep Maastricht.
Die voorspelling kwam inderdaad uit, al zocht een deel van de spreeuwen het niet ver: ze streken een paar honderd meter verderop neer in de wijk Sint Maartenspoort. Daar gaan ze nu al maandenlang vrolijk verder met het bezorgen van overlast. Inwoners klagen over slechte nachtrust door het luide gekwetter dat tot laat in de avond doorgaat en stankoverlast door de grote hoeveelheden poep in de tuin. Uit een onderzoek van de GGD blijkt dat de situatie zelfs tot gezondheidsklachten kan leiden, schrijft RTV Maastricht.
De gemeente zou de bewoners inmiddels een oplossing hebben geboden: een laser. Door hiermee dagelijks op de diertjes te schijnen, zouden ze op een diervriendelijke manier verjaagd kunnen worden. Maar hoe effectief deze aanpak is? En of het gebruik van de lasers ook op de openbare weg is toegestaan? CDA-fractievoorzitter Gabrielle Heine stelde er vorige week schriftelijke vragen over aan het gemeentebestuur. Daarin ook de vraag: verplaatst het probleem zich niet gewoon weer, als je de spreeuwen naar een andere plek verjaagd? Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Gestolen Nobelprijs
Hoe twee Nederlandse artsen de vitamines ontdekten en één er met de Nobelprijs vandoor ging – het is de prikkelende ondertitel van het nieuwe boek De Vitaminepioniers van de Leidse wetenschapshistoricus Rob van den Berg, die de afgelopen twee jaar in het leven van de Wageningse hoogleraar Gerrit Grijns (1865-1944) dook.
Grijns ontdekte eind 19e eeuw dat gebrek aan een nog onbekend stofje mens en dier ziek kon maken. Een volstrekt nieuw inzicht. “De heersende doctrine was dat we genoeg hebben aan koolhydraten, vetten, eiwitten en mineralen”, vertelt Van den Berg aan het Wageningse zusterblad Resource.
Niet iedereen was meteen overtuigd van het bestaan van deze nieuwe klasse van stoffen – later vitamines genoemd. Vooral arts Christiaan Eijkman, de supervisor van Grijns, vond het klinkklare onzin. “Bijna dertig jaar heeft hij openlijk gestreden tegen de vitaminetheorie van Grijns. Hij heeft al die tijd de ideeën van Grijns beschimpt en geprobeerd die onder tafel te vegen”, zegt Van den Berg. “Pas toen vitamine B1 in 1926 werd geïsoleerd, ging hij overstag.”
Een verandering van gedachten die rap resultaat opleverde: drie jaar later, in 1929, kreeg Eijkman de Nobelprijs voor, jawel, de ontdekking van vitamine B1. In zijn dankwoord noemde hij Grijns niet eens. “Er zit van alles mis en scheef bij deze toekenning”, aldus Van den Berg, die zijn boek ziet als “een poging tot rehabilitatie”.
Snel naar de bul
Al je vakken overslaan en direct aan de eindscriptie voor je opleiding beginnen. Dat was het plan van een student bij de bachelor bestuurskunde aan de Universiteit Leiden. Eerder verzamelde hij al 144 studiepunten aan verschillende hogescholen. Dat staat volgens hem gelijk aan bijna de hele universitaire opleiding bestuurskunde, en dus vroeg hij om een vrijstelling. Naar eigen zeggen tonen de reeds behaalde hbo-studiepunten dat hij over “academisch werk- en denkniveau” beschikt. De wet spreekt immers van ‘bachelorniveau’. Dus wat maakt het uit of je de studiepunten aan een hogeschool of een universiteit behaalt?
Volgens de examencommissie van de opleiding is er echter wel degelijk een niveauverschil tussen hbo en wo. En daarin krijgt men gelijk van het college van beroep voor de examens (CBE) van de Universiteit Leiden. Aan de universiteit moeten bachelorstudenten namelijk aan andere eisen voldoen. Bovendien verwijst het CBE naar jurisprudentie die zegt dat studenten een aanzienlijk deel van hun onderwijs aan de eigen opleiding moeten volgen. En dan is er nog het punt dat die 144 samengeraapte punten te weinig overeenkomen met de opleiding bestuurskunde.
Daar liet de student het niet bij zitten: hij stapte naar de Raad van State. Maar ook daar ving hij begin deze maand bot. Hoewel de rechters niet ingingen op het niveauverschil, merkten ze wel fijntjes op dat bij bestuurskunde een student sowieso nooit meer dan dertig studiepunten aan vrijstellingen mag aanvragen.