Nee, geeft ze toe, Maastricht was niet haar eerste keus. Vanuit haar woonplaats Leiden bezien was het ver weg “en er zaten hier vijf geneeskundefaculteiten om de hoek”. Toch belandde ze er. Drie keer was ze al uitgeloot voor geneeskunde, ze studeerde geschiedenis in Leiden. Tot Rijssenbeek op 10 september 1974 een brief kreeg: ze kon in Maastricht beginnen, mits ze snel reageerde: de nieuwe opleiding zou zes dagen later van start gaan. “Mijn moeder gaf het laatste zetje, herinnerde me eraan dat ik altijd al dokter had willen worden. [Lachend] Heel klassiek: ik wilde iets goeds doen voor mensen.” In een dag was de keus gemaakt, “waarna ik een matras, een koffer met kleren en een fiets in een Lelijke Eend heb gepropt en naar het zuiden ben gereden. Ik kon bij mijn broer blijven die op de Jan van Eyck Academie zat. Later trok hij bij zijn vriendin in en kreeg ik zijn kamer”.
"Ik heb een matras, een koffer met kleren en een fiets in een Lelijke Eend gepropt en ben naar het zuiden gereden"
Lous Rijssenbeek-Nouwens | Eigen foto
Ook het nieuwe probleemgestuurd onderwijs (pgo) waarmee de faculteit zich profileerde, bleek aanvankelijk een kwestie van improviseren. “We moesten ter plekke uitvinden hoe het werkte”, herinnert ze zich haar eerste onderwijsgroepen. “Maar dat gold eigenlijk ook voor de faculteit zelf, want tijdens blok 1 was blok 2 nog in ontwikkeling. Ik heb er wel even mee geworsteld, dan dacht ik: waar ben ik aan begonnen? Geef ons eerst eens college in plaats van ons alles zelf te laten uitzoeken.” Terugblikkend is ze blij dat dat niet gebeurde. “Zelf ergens induiken, verder kijken dan je neus lang is, het is een tweede natuur geworden. Dat heeft pgo me geleerd en het heeft me ver gebracht.”
Naar een loopbaan als longarts, om precies te zijn, die haar uiteindelijk naar het Nederlands Astmacentrum Davos in de Zwitserse bergen voerde. Aan de Universiteit van Amsterdam promoveerde ze in 2015 op onderzoek naar de vraag waarom mensen met ernstige astma in het hooggebergte beter reageren op behandeling dan in Nederland. Tegenwoordig werkt ze voor C-support, een stichting die mensen met langdurige covid-klachten helpt.
"Ik snap wel dat ze ons elders in het land wat argwanend bekeken"
Rijssenbeek roemt het informele karakter van de opleiding: het handjevol studenten en stafleden kende elkaar goed. “We tutoyeerden elkaar; de hiërarchie waarin andere faculteiten en ziekenhuizen hun studenten trainden, bestond hier niet. Dat heeft me gevormd: ik spreek nog steeds zonder gêne mensen aan, ongeacht hun status of positie, terwijl dat van nature niet in me zat.”
Ook konden de studenten het onderwijs mee vorm geven, vertelt ze. “Dat wilden we ook. Er hing een sfeer van ‘We moeten samen zorgen dat dit gaat lukken’. Want we merkten wel dat de faculteit voor haar voortbestaan moest vechten, daar hield de decaan ons van op de hoogte. Ik snap ook wel dat ze ons elders in het land wat argwanend bekeken: wij waren een nieuwe loot aan de stam die zei dat we alles anders en beter wilden doen dan de rest. Maar tegenwoordig worden aspecten van het pgo overal gebruikt. Wynand Wijnen (hoogleraar en pleitbezorger van het pgo, red.) heeft alsnog gelijk gekregen.”