“Het gaat goed, het is leuk, maar ook heel druk en ik ben best moe.” Toch straalt Noortje van Maldegem vanachter haar computerscherm. De 19-jarige heeft zo’n volle agenda dat ze Observant digitaal te woord staat, een fysieke ontmoeting lukte niet. “Mijn faculteit (FSE, red.) heeft dit jaar voor het eerst een korter academisch jaar. We hebben langere vakanties, maar de studieperiodes zijn ook een week korter. Ik moet én mijn vakken volgen én ook werken aan projecten. Dat is super hectisch."
Observant sprak Van Maldegem voor het eerst eind augustus bij de INKOM. Toen viel direct haar blindenstok op, waarmee ze zich een weg baande door het Stadspark. De studente ziet maar voor 20 procent vanwege een hersentumor op de kruising van haar oogzenuwen, die zich openbaarde toen ze acht maanden was. Regelmatige chemobehandelingen houden de tumor onder controle. “Dat is nog steeds zo”, vertelt ze. “Het gaat goed met mijn gezondheid en we zijn zelfs aan het experimenteren met het afbouwen van de behandelingen. Ik krijg nu een keer in de vijf weken chemotherapie, in plaats van een keer in de vier weken. Dat is heel positief, maar ook spannend.”
Alleen
Om te voorkomen dat ze ziek wordt – in de wintermaanden is de kans op virussen groter – volgt ze haar colleges deels alleen, in een ruimte die dienstdoet als ‘tolkenhokje’, maar nu door de universiteit speciaal voor haar is aangepast en ingericht. “Dat is echt fantastisch, met twee grote schermen. Ik heb zelfs een microfoon om vragen te stellen. Dat is de veiligste manier om toch erbij te kunnen zijn.”
Noortje van Maldegem bij de INKOM, in augustus
Dat betekent niet dat ze altijd daar zit, alleen. “Het hokje hoort niet bij mijn eigen faculteitsgebouw. In onderwijsgroepen draag ik een mondkapje en als ik naast mensen ga zitten, vraag ik wel altijd even of ze ziek zijn. Al met al denk ik dat ik minder lessen heb gemist dan de gemiddelde student”, lacht ze.
Tot nog toe verloopt haar studie voorspoedig, ze heeft alle tentamens gehaald. “De faculteit geeft ons vrijheid, maar soms is het wel heel veel vrijheid. Dan krijgen we te horen: ‘We weten dat de opdracht wat vaag is, maar we weten ook dat jullie het kunnen’. Dat is dan wel even aanpoten.”
Ritme vinden
Spijt van haar keuze heeft ze niet. “Ik vind de vakken heel leuk en ook het programmeren. Ik had in eerste instantie niet zo’n heel goed beeld van wat ik kon verwachten, ik twijfelde ook nog even over de studie Computer Science. Dus ik was wat zenuwachtig toen ik begon.” De vrees bleek ongegrond. “Er zijn genoeg studenten die nog geen enkel tentamen hebben gehaald, het slagingspercentage van de eerste periode is sowieso niet zo hoog. Ik ben heel perfectionistisch, wil alles heel goed doen, maar heb dat laten varen. De komende tijd hoop ik vooral meer te wennen aan het ritme, met de wisselende roosters, en de druk. Ik wil nog meer mijn draai kunnen vinden, maar ik ben ervan ovetuigd dat dit de juiste studie voor mij is.”
En het studentenleven, hoe bevalt dat? “Voor mij is er een wereld opengegaan op sociaal gebied. Ik heb op de middelbare school lang in quarantaine gezeten, vanwege corona. Op de universiteit heb ik echt een frisse, nieuwe start gemaakt. Ik heb veel mensen ontmoet, vriendschappen gesloten. Het is het beste wat me kon overkomen.”