Het beste advies dat ik ooit kreeg… kwam van een vriend die ik al van kleins af aan ken. Hij woont al een paar jaar in Brussel. Toen ik eerder dit jaar naar Maastricht verhuisde, raadde hij aan mezelf open te stellen voor mensen en zoveel mogelijk dingen te ontdekken. Ik hou er bijvoorbeeld van musea en kunstgalerieën te verkennen, en daar hebben jullie er veel van in Nederland. Het beste museum tot nu toe? Het Musée d’Orsay, in Parijs… En in Nederland het Rijksmuseum. Al moet ik nog naar het Van Gogh Museum, daar kijk ik naar uit.
"Het leven draait niet om doelen najagen, maar om het vinden van een vredige plek waar je gelukkig kunt zijn met de mensen van wie je houdt"
Hoe zie je jezelf over tien jaar? [Grinnikt] Afgestudeerd? Ik weet nog niet welke kant ik op wil – ik koos International Business onder meer omdat je er veel mee kunt doen. Ik wil ook geen carrièredoelen stellen. Als ik die haal, voel ik me vast goed, maar toch blijft dan de vraag: en nu? Het leven draait niet om doelen najagen, maar om het vinden van een vredige plek waar je gelukkig kunt zijn met de mensen van wie je houdt. Dat is voor mij succes. Of dat hier, terug in Kroatië, of elders is, weet ik ook nog niet. Ik zou het in elk geval niet erg vinden om nog een keer naar een ander land te verhuizen. Ik mis mijn familie en vrienden, maar in het buitenland wonen is een geweldige ervaring. Ik kijk nu anders naar mensen, ben milder geworden.
Knap moeilijk, de liefde. Liefde zou zo eenvoudig mogelijk moeten zijn. Ik ben momenteel vooral met mijn studie bezig en niet op zoek, maar zou ik dat zijn, dan zocht ik iemand die mijn beste vriend kan zijn. Iemand die me begrijpt, om me geeft en er voor me is.
"In groepen voel ik me ongemakkelijk. Dat gevoel probeer ik te doorbreken door mezelf juist in zulke situaties te brengen, bijvoorbeeld tijdens de INKOM"
Klassieke muziek is saai. Nee, helemaal niet! Ik luister veel naar muziek, van Bach tot traditionele Kroatische liederen, en hou van veel componisten. Vooral van Bedřich Smetana, zijn Vltava is mijn favoriete stuk. Dat gaat over een rivier, de Moldau. Rivieren fascineren me – vlakbij Zagreb, waar ik opgroeide, had je alleen beken. Toen ik de Maas voor het eerst zag, maakten de grootte en kracht ervan indruk op me. Soms is ze beweeglijk en chaotisch, andere keren zo sereen dat je er een steen in moet gooien om te horen dat ze er is. Stromend water kalmeert me, ik zit graag ’s ochtends met een kop koffie aan de oever van de Maas.
In de spiegel zie ik… een dromerig iemand. Ik was altijd al meer een denker dan een doener en wat stiller dan de andere kinderen, al had ik wel veel vrienden. In groepen voel ik me ongemakkelijk, alsof ik gevangen zit tussen te veel mensen en lawaai. Dat gevoel probeer ik te doorbreken door mezelf juist in zulke situaties te brengen, bijvoorbeeld tijdens de INKOM. [Lacht] Fake it till you make it werkt, tot op zekere hoogte.
Hét boek dat mensen moeten lezen. Eéntje maar? Ik heb net Oscar Wildes The Picture of Dorian Gray uit. De hoofdpersoon is een jonge man voor wie de wereld openligt, maar hij doet slechte dingen en raakt steeds meer in zichzelf opgesloten. Dat zette me aan het denken, ik las het als een waarschuwing. Ik wil juist zo open mogelijk blijven, dat maakt het leven eenvoudiger en misschien ook gelukkiger.
"Dat mensen voor je in de rij staan en een kwartier nodig hebben om te beslissen of ze een espresso of een latte willen… kies gewoon!"
Series of films? Miniseries. Band of Brothers, over een Amerikaanse parachutisteneenheid in de Tweede Wereldoorlog, is een goede. Het is geweldig hoe je als kijker voelt wat die soldaten doormaken. Dat raakte me. De boodschap? Dat oorlog de hel is.
Wat vinden je vrienden irritant aan je? Mijn grappen, ik hou hen vaak voor de gek. Wat mij in anderen ergert? Besluiteloosheid. Dat mensen voor je in de rij staan en een kwartier nodig hebben om te beslissen of ze een espresso of een latte willen… kies gewoon! Maar misschien ben ik nu te streng – zo heb ik er zelf even over gedaan voor ik wist wat ik wilde studeren. Na mijn middelbare school in Kroatië heb ik eerst een semester civiele techniek en twee jaar geneeskunde gedaan. Dat paste niet bij me, ik ben niet het soort mens dat gaat zitten om uren aan één stuk te studeren. Vervolgens heb ik een bachelor International Business gedaan aan een Kroatische dependance van een Amerikaanse universiteit. In het Engels, dat leek me zinvol, en met kleinere groepen en een praktischere insteek dan aan reguliere Kroatische universiteiten.
Als ik ’s ochtends mijn ogen open… check ik eerst mijn telefoon en steek ik daarna een sigaret op. Ongezond ja, maar je zou verbaasd zijn hoeveel studenten roken, ook al is dat hier in Nederland erg duur. En vervolgens blijf ik nog twintig minuten in bed liggen.