Soms kan ik alleen maar stomverbaasd zijn. Neem nou dit: een collega vroeg ruim voor kerst een studente of ze wilde worden geïnterviewd voor onze wekelijkse serie Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Hierin vragen we studenten en medewerkers het hemd van het lijf over hun studie, werk en familie, en willen we bijvoorbeeld weten waar iemand mee worstelt, spijt van heeft, of juist heel trots op is. Kortom een heel persoonlijk interview. Om te zorgen dat de persoon in kwestie daar goed van doordrongen is, sturen we een link mee met de eerder gepubliceerde artikelen in deze reeks.
De studente zei meteen ja. Geen aarzeling. Het interview volgde een paar dagen later en onze fotograaf maakte de foto. Zoals te doen gebruikelijk bij dit soort verhalen sturen wij het artikel vóór publicatie toe ter correctie op feitelijke onjuistheden. Dat was twee weken na het interview. Meestal krijgen we het terug met geen of een enkele opmerking. Mooi, klaar, denk je dan als journalist.
Huh?
Maar deze keer - en dat was niet de eerste keer - liep het anders. De geïnterviewde studente bedankte voor het toesturen van het artikel maar zag er toch vanaf, mailde ze. Ze wil niet dat het wordt gepubliceerd. “Te persoonlijk.” Huh? Dat is, zoals we vooraf duidelijk hadden gemeld, juist de opzet van de hele serie. En ook het interview zelf liet niets te raden over. In zo’n geval, het komt gelukkig weinig voor maar soms krijgen mensen koudwatervrees als ze hun verhaal zwart op wit zien staan, gaan we het gesprek aan om te horen waar het wringt. Vaak is er een passage die verkeerd valt, of beter gezegd: men is bang dat hij verkeerd valt bij de buitenwereld. Daar passen we dan een mouw aan.
Dus praten met betrokkene. Dat was ook nu de strategie, ware het niet dat er voor kerst en ook de eerste werkweek in januari geen reactie meer van haar kwam.
Wat nu?
Wat nu, klonk het tijdens de redactievergadering deze week? Het artikel, inmiddels ook vertaald, staat gepland voor komende week. Hoe kan het dat iemand niet beseft dat ‘ja’ zeggen tegen zo’n interview geen vrijblijvende afspraak is? Er zijn een journalist, een fotograaf en een vertaler mee aan de slag geweest. En natuurlijk vloeit er een artikel uit voort dat op onze site en in de krant terecht komt. Waarom zouden we anders iemand interviewen? Hoe leuk mensen vaak ook zijn, dat doen we nooit voor de gezelligheid.
Dus nog maar een mailtje naar betrokkene. En gelukkig kwam er deze week wel antwoord. Die mouw, dat gaat lukken.