Ik was nog maar net hoofdredacteur en had een coach die me bijstond met goede raad. Zo’n eerste jaar in een nieuwe rol is spannend, ik probeerde alles goed te doen, wilde geen fouten maken, en baalde enorm als dat niet lukte. Ik lag soms wakker van mindere artikelen, slecht gedrukte foto’s, maar vooral van reacties die ik eruit flapte en die, zo bedacht ik ‘s avonds thuis, misschien verkeerd waren gevallen. Gruwel, dat had ik moeten voorkomen, vertelde ik mijn coach. Zij hoorde mijn zorgen aan, maar maakte er al snel korte metten mee: “Je bent God niet en dus maak je fouten.” Zolang je ervan leert en de hand in eigen boezem durft te steken, is er geen man overboord, luidde de boodschap.
Geen drama's
Die zinsnede - je bent God niet - duikt nog regelmatig op hier ter redactie, want hoe vaak loopt iets toch anders dan je had gewild? Bijna iedere week. Geen drama’s, maar kleine en grotere fouten die altijd tijdens de redactievergadering ter sprake komen. Zoals die eerste alinea van een artikel die door chaotisch knip- en plakwerk twee keer afgedrukt was. Of zoals (vorige week) die te oude foto - ik had hem zelf uitgezocht - van de Franse politica Marine Le Pen achter een spreekgestoelte waarop nog Front National stond en niet Rassemblement National, zoals haar extreemrechtse partij al sinds 1 juni 2018 heet.
'Als-dan fout'
En dan de niet uit te roeien ‘als-dan fout’, deze keer in een mooi artikel over fascisme. Zowel de auteur als de dienstdoende eindredacteur (ikzelf) hebben Limburgse wortels en zuiderlingen, zo weten we hier uit ervaring, hebben vaak moeite met het verschil tussen als en dan. Ik had jarenlang een geeltje aan mijn scherm hangen met een geheugensteuntje: ‘als’ drukt een gelijkheid uit, ‘dan’ een ongelijkheid: groter dan. Maar het geeltje is verdwenen toen ik een nieuw scherm kreeg, los daarvan: als ik haast heb, vergeet ik ook zo’n geheugensteuntje.
"Hadden we gezien ..."
Onlangs stond er een loei van een dt-taalfout in onze nieuwsbrief, in de kop van het openingsartikel. Nu krijgen we meestal niet zoveel reacties op de wekelijkse nieuwsbrief, maar deze keer waren onze lezers er snel bij. Twee minuten na het versturen op woensdagmiddag 17.00 uur kwam het eerste mailtje binnen. En ze bleven binnendruppelen, ook op donderdag. “Hadden we gezien dat …?” “En kunnen jullie dat nog aanpassen …?” Dank voor de oplettendheid, dat stellen we erg op prijs. Helaas kunnen we aan een eenmaal verstuurde nieuwsbrief niets meer aanpassen, net als aan de gedrukte krant. We baalden uiteraard, maar de gevleugelde uitspraak kwam weer langs. Nu als troost voor een collega die zich in de haast om alles op tijd af te krijgen had verschreven en een ‘d’ op de plaats van een ‘t’ had gezet.