Oude boeken of nieuwe media? Aan sociale media besteed ik niet zoveel tijd meer, ik denk dat ik tijdens de coronapandemie een overdosis heb gehad. Ik ben historicus en houd al mijn hele leven van oude dingen. De historische interesse heb ik van mijn moeder. Zij kocht voor al haar kinderen op hun geboortedag een krant, die we kregen zodra we oud genoeg waren om te beseffen wat dat was. Zo leerde ze ons dat we moeten nadenken over de wereld waarin we leven: hoe is die geworden wat hij is?
Oude boeken zijn een tastbare verbinding met het verleden. Als je de reisgidsen in onze collecties leest, is het alsof je in de voetsporen treedt van mensen die eeuwen geleden leefden. Alles eraan fascineert me: erin bladeren, de illustraties, handgeschreven notities in de kantlijn, die geur van oud papier!
"We dachten dat we in Engeland zouden blijven. Toen Brexit eraan kwam, hadden we een plan B nodig. Dat werd Maastricht"
Ik geloof in liefde op het eerste gezicht. Eigenlijk niet. Maar bij Janosch… toen we elkaar ontmoetten, dacht ik wel: er is iets speciaals aan die gast. Ik voelde me meteen erg op mijn gemak bij hem, ook al kenden we elkaar pas een paar uur. En dat gevoel is er zeventien jaar later nog steeds.
Hij is Duitser, we zijn allebei in Engeland gepromoveerd en dachten dat we daar zouden blijven, maar de arbeidsmarkt was niet gunstig. Toen Brexit eraan kwam, hadden we een plan B nodig. Dat werd Maastricht, waar hij in 2019 universitair docent bij FASoS werd en ik in 2022 bij de UB begon. Ik ben geland waar ik hoopte te landen, namelijk in een archief, alleen het decor en de taal zijn anders.
Het laatste compliment dat je kreeg. Iemand vond mijn Nederlands goed. Toen ik hier net woonde, was ik heel onzeker als ik het sprak, dan begon ik te blozen en over woorden te struikelen. Nu is dat heel anders, en het is fijn om te merken dat mensen mijn inspanning om de taal te leren, waarderen.
"Mijn geboorteland, de VS, verwordt tot een oligarchie waar miljardairs media opkopen en die onder druk zetten"
Vroeger vond ik het frustrerend dat… Ik was teleurgesteld dat we niet aan de oostkust van de VS woonden, waar de oudste gebouwen van het land staan. Bij ons in Zuid-Californië stamt het oudste gebouw uit de negentiende eeuw. Maar is dat frustratie? Ik was een gelukkig kind. Mijn ouders scheidden toen ik 5 was, daar herinner ik me weinig van. Bij mijn moeder en stiefvader thuis waren we met zeven kinderen, bij mijn vader en stiefmoeder met drie. Ik mis het om in zo’n groot gezin te zijn, we konden goed met elkaar overweg, al is het soms fijn om het huis helemaal voor jezelf te hebben. In mijn herinnering was ik verlegen, maar iedereen zegt dat ik de luidste was.
Welk nieuws maakt je boos? Mag ik antwoorden met gelach? Anders ga ik misschien huilen. Ik ben boos op de Amerikaanse media. Die hebben in de aanloop naar de verkiezingen verzuimd om correct en onbevooroordeeld verslag te doen. Deed een Democraat iets verkeerd, dan was daar veel aandacht voor, terwijl de dingen die over Trump naar buiten kwamen, kleiner gemaakt werden. Mijn geboorteland verwordt tot een oligarchie, waar miljardairs als Jeff Bezos media opkopen en die onder druk zetten.
"Ik was niet zo'n kind dat het bord door de kamer gooit als het een spelletje verliest"
Rijk of beroemd? Rijk! Ik groeide op in Los Angeles, in de schaduw van de filmindustrie. Ik heb gezien wat een last beroemdheid is, hoe fotografen mensen achtervolgden, hoe moeilijk het is voor beroemdheden om zichzelf kunnen zijn. Wat ik met dat geld zou doen? Een historisch huis kopen in het centrum van Maastricht, mijn familie en vrienden helpen en goede doelen steunen. Zoals de theatergroep voor dove en slechthorende kinderen die ik op de middelbare school begeleidde. Ik raakte daarbij betrokken via een van mijn beste vriendinnen, die deels doof is. Door die kinderen te laten acteren, wenden ze aan hun gehoorapparaten en leerden ze spreken. Het maakte hun leven echt beter.
Mijn ouders vinden mij… Eh… [denkt lang na] serieus. Maar ook prettig gestoord en gemakkelijk in de omgang. Ik was bijvoorbeeld nooit zo’n kind dat het bord door de kamer gooit als het een spelletje verliest. Ik sportte veel en leerde daarvan dat je eerlijk moet zijn en tegen je verlies moet kunnen. Goede richtlijnen, ook voor volwassenen.
"Ik ben een echte vleeseter, al probeer ik wel te minderen omdat dat beter is voor het milieu"
Het moeilijkste dat je hebt meegemaakt? De route naar mijn promotie. Mijn proefschrift was uitstekend, maar er speelde een belangenconflict tussen de twee beoordelaars en mezelf. Zij kregen de leescommissie mee: ik moest het opnieuw doen. Mijn onderzoek ondermijnde veel van de eigen bevindingen van een van hen, ik denk dat ik een bedreiging voor haar was. Ik heb een advocaat moeten inschakelen om gelijk te krijgen. Een nieuwe commissie heeft me alsnog laten slagen en met de universiteit is een schikking getroffen, maar ik heb mijn proefschrift nog altijd niet kunnen publiceren. Dit hele proces was emotioneel traumatiserend, ik vind het nu moeilijker mensen te vertrouwen.
Nooit meer vliegen of nooit meer vlees eten? Wat een gemene vraag! Ik ben een echte vleeseter, al probeer ik wel te minderen omdat dat beter is voor het milieu. En hoe kan ik zonder vliegen mijn familie in de VS bezoeken? Wat? Mogen zij nog wel vliegen? Dan laat ik het vliegtuig staan en houd ik mijn biefstuk. Ik zal hun tickets betalen, dat is dan wel zo eerlijk.