Als kind was ik… Lawaaiig, spontaan, ongeduldig, altijd nieuwe dingen aan het uitproberen. En heel kieskeurig qua eten – ik weigerde heel veel groenten. Een moeilijk kind? Misschien een beetje, maar ik had en heb een goede band met mijn ouders. Net als met mijn drie jaar jongere zusje, die ook in Nederland wil gaan studeren. Ik ben net op uitwisseling geweest naar Hongkong en aansluitend daarop heb ik door Zuidoost-Azië gereisd. In totaal 5,5 maand, de langste periode die ik ooit van huis ben geweest. Normaal ga ik vaak terug naar Warschau, nu kon ik er op kerstavond niet zijn voor het diner met de hele familie. Ja, ik was er online bij, maar dat is niet hetzelfde.
"Het beste advies dat ik ooit kreeg, was in het buitenland gaan studeren"
Waar heb je spijt van? Dat ik tijdens de eerste coronalockdown, toen ik nog op de middelbare school zat, niet harder gestudeerd heb. Er waren zoveel andere dingen te doen… Dan zaten mijn vrienden en ik tijdens de online lessen te schaken of we hadden het op Discord (gameplatform, red.) over computerspellen – ik was destijds een beetje een nerd en houd van spellen waarbij je intensief moet nadenken. Als ik toen meer aandacht aan wiskunde had besteed, zou ik een andere, meer wiskundig gerichte studie gekozen hebben. Het werd economie omdat dat algemeen is – gelukkig wordt het interessanter nu ik aan mijn specialisatie in Finance ben begonnen.
Mijn vrienden vinden het irritant dat ik… besluiteloos kan zijn over kleine dingen: gaan we hier eten, of toch daar? Ik blijf dan van mening veranderen. Dat ergert mijzelf trouwens ook, ik vind het onvolwassen. Wat me nog meer stoort? Mensen die praten in de bibliotheek. En drukke plaatsen, ik voel me niet prettig in menigtes, die houden me op, ik word daar ongeduldig van. Net als van groepswerk, ik voel me niet op mijn gemak als anderen het werk vertragen. Ik bespreek dat dan gewoon en bied aan te helpen.
"Wat ik zoek in mijn toekomstige vrouw? Dat ze mijn beste vriend is"
Het beste advies dat ik ooit kreeg. In het buitenland gaan studeren. Mijn ouders moedigden me aan om dat te doen, al vonden ze het moeilijk dat ik daarvoor het huis uit moest. Ik betwijfelde destijds of het een goede stap zou zijn, vond het moeilijk – ik had ook in Warschau kunnen gaan studeren, waar ik geboren en getogen ben, maar mijn ouders leerden me dat ik niet bang moest zijn om alles achter te laten. Zelf hebben ze nooit de kans gehad om in het buitenland te studeren, ze groeiden op in communistisch Polen. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, dat ik hier deel kan uitmaken van een internationale gemeenschap. En Maastricht is kleinschalig, je kunt hier op straat altijd bekenden tegenkomen.
Wanneer huilde je voor het laatst? Ik, eh… [Valt even stil] Twee jaar geleden maakte de zus van een vriend van me een eind aan haar leven. Uit het niets. Ik kende haar behoorlijk goed, dat was echt heel zwaar. Kunnen we het ergens anders over hebben? Ik vind dit nog steeds moeilijk – het is lastig te begrijpen waarom iemand zoiets doet.
"Ik moet nadenken over wat ik na mijn bachelor wil doen, een master of toch eerst een jaar werken. Dat is niet eenvoudig"
Over tien jaar… ben ik hopelijk getrouwd en een gezin begonnen. Ik wil rond mijn dertigste terug naar Polen, om in de buurt van mijn familie te kunnen zijn. Tot die tijd wil ik reizen, de wereld verkennen en op verschillende plekken wonen. Wat ik zoek in mijn toekomstige vrouw? Dat ze mijn beste vriend is. Ik word het liefst eerst vrienden met iemand, dat de liefde zich van daaruit ontwikkelt. Daarvoor moet ik eerst gesetteld zijn, niet meer zo’n hectisch leven hebben. Hier in Maastricht is dat moeilijk. Natuurlijk ontmoet ik weleens een leuke vrouw, maar ik weet nog niet waar ik na mijn bachelor beland en die ander weet dat vaak ook niet. De kans is dan erg klein dat je paden dezelfde kant op gaan. Ik heb dan ook al een tijdje geen relatie meer gehad.
Ik heb warme herinneringen aan… mijn kindertijd: de vrijheid, een leven zonder zorgen, na school de hele middag buiten kunnen voetballen met je vrienden. Of ik nu zorgen heb? In elk geval meer dan toen. Ik moet nadenken over wat ik na mijn bachelor wil doen, een master in Finance of toch eerst een jaar werken. Dat is niet eenvoudig.
Ik voel me Pools als… ik een Poolse winkel zie! Er is er net een geopend bij het station – ik was verrast hoe groot die is. Ik wist niet dat er zoveel Polen in Maastricht wonen, ik hoor de laatste tijd ook steeds vaker Pools op straat. Wat dat gevoel is? Wij Polen zijn… ik wil niet zeggen ‘nationalistisch’, dat gaat te ver en wordt in Polen vaak geassocieerd met extreme opvattingen. Maar we zijn trots op onze vlag en ons land.