Een uurtje carnaval – pardon, Vastelaovend – voor beginners dus. Een zestigtal mensen, onder wie een handvol buitenlandse studenten en collegevoorzitter Rianne Letschert, vult het voorste deel van de collegezaal. Zij mogen zich allereerst de tong breken over het officiële carnavalslied van dit jaar, ’ het Vastelaovendsleedsje. “In het Maastrichts dialect, probeer de woorden te volgen”, houdt een Tempeleer de zaal met zichtbaar genoegen voor. Die antwoordt met gegrinnik en een dappere poging tot meezingen – het gaat de een hoorbaar beter af dan de ander.
Koude rillingen
Serieuzer is het als oud-stadsprins Stefan vragen mag beantwoorden. Wat waren eigenlijk zijn speciaalste momenten aan het hoofd van de stad? De ontmoetingen met een autistisch jongetje dat graag de prins wilde leren kennen, klinkt het: “Volgens zijn moeder was hij nog nooit zo gelukkig. Ik krijg er nog koude rillingen van.” En een bezoek aan twee ernstig zieke mensen: “Ze barstten in tranen uit toen ik binnenkwam, het was de laatste keer dat ze de prins zouden zien.” Korte tijd later waren beiden overleden.
De bijeenkomst is echter vooral luchtig. Al helemaal als een studente informeert of iederéén prins kan worden. “Je moet”, zegt de inmiddels aangeschoven stadsprins Carlo d’n Ierste tot hilariteit van de zaal met een stalen gezicht, “heel slim en knap zijn, dat is alles.” Om er iets serieuzer aan toe te voegen dat een aspirant-prins vooral de Mestreechter Geis moet bezitten – zeg maar de ziel van de stad en zijn inwoners kennen –, van carnaval moet houden en het Maastrichts moet beheersen. Of het eventueel ook een vrouw mag zijn, kwam niet ter sprake.
Samen vieren
De taaleis sluit een deel van de aanwezigen op voorhand uit van die post, maar, zo benadrukt de prins, niet van het feest. “Vastelaovend vier je samen en daar horen de studenten en medewerkers van de UM ook bij. Hopelijk zijn jullie na vandaag gecertificeerde carnavalsvierders.”