Of we haar foto van onze website konden halen, mailde een oud-studente. “Hij is tien jaar oud, ik lijk er niet meer op”, luidde haar argumentatie. Nee, dat kan niet, onze website is tevens ons archief. We willen dat het intact blijft en doorzoekbaar. Alleen in zeer uitzonderlijke gevallen wijken wij van deze regel af.
Foto’s zijn soms een dingetje. Dan vraag je iemand om een interview, krijg je een volmondig ja, maar als je dan toevoegt dat er ook een foto wordt gemaakt, tja, dan horen we meer dan eens een aarzeling. Ik hoef niet zo nodig op de foto, klinkt het dan. Waarom niet? Vaak wil men niet op de voorgrond, is er gêne.
Gesputter en protest
Herkenbaar. Ik wil ook liever niet met foto in een krant of op een website. Misschien ben ik daarom wel journalist geworden. Sta je toch aan de andere kant, niet in de spotlights. Ik herinner me nog goed het moment dat we ter redactie besloten dat in de rubriek Over ons op de website, naast het korte tekstje met wat persoonlijke wetenswaardigheden over de redacteur in kwestie, een foto moest komen. Gesputter en protest, waar was dat nou voor nodig? Nou, om dezelfde reden dat we geïnterviewden op de foto zetten: de lezer wil graag zien met wie die te maken heeft.
En dus kwam er een fotosessie. En een paar jaar later - je wilt herkenbaar blijven - weer een. Ik was nooit echt gelukkig met het resultaat, in mijn gedachten zie ik er anders uit dan op de foto, zullen we maar zeggen. En ik bleek niet de enige die het liefst met een grote bocht om de Over ons-foto heen zeilde. Er werd gezucht en enkeling plaatste na een tijdje in alle stilte een andere (lees: welgevalligere) foto.
Aardappelschillen
Laat ik een ding vooropstellen: het ligt niet aan onze fotografen. Die maken veelal mooie portretfoto’s. Kijk alleen maar naar de serie waarin we mensen het hemd van het lijf vragen. Meer dan eens kan ik de eerste huiver dan ook wegnemen door te verwijzen naar hun werk.
Wat wel zo is: vroeger stond je in de krant en een dag later lagen de aardappelschillen erin. Weg was het artikel en de foto. Nu staat alles online en is het altijd op te zoeken.
Wat het beeldmateriaal betreft, vind ik dat een voordeel. Meestal ben ik tien jaar later een stuk tevredener over de (inmiddels) oude foto waar op ik prijk.