Wie wat bewaart die heeft wat, mopperde ik toen ik thuis voor de boekenkast met stapels dubbelgeparkeerde boeken stond. Wij bewaren te veel en dus duurde de zoektocht naar twee kleine boekjes een stuk langer dan ik zou willen. Maar goed, daar stonden ze op de onderste plank gezusterlijk naast elkaar: Maastricht in dertig polemieken én Maastricht, een ander verhaal.
Allebei vol korte verhalen van bekende en minder bekende Maastrichtenaren die schreven over een bijzondere plek in Maastricht: over de “onherbergzame hoek” van de Brusselsestraat en de Kommel, het station waar je binnenrijdt via “de achterdeur” (lees: de oude fabriekspanden) van de stad, en de Hoge Fronten als de mooiste tuin die iemand zich kan wensen.
Maastricht in dertig polemieken verscheen in 1992 en was een initiatief van Studium Generale. Opvallend, en ik denk dat het nu niet meer zou gebeuren: SG had meer dan dertig mannen (mijn man, tevens collega, was een van hen) en slechts één vrouw om een bijdrage gevraagd. Dat vroeg om een tegengeluid, vonden een paar strijdvaardige vrouwen. Niet zwaar, maar liefst lichtvoetig, in de “vorm van een grap”, zo lieten ze in Dagblad De Limburger optekenen toen in 1993 Maastricht, een ander verhaal verscheen met daarin bijdragen van dertig vrouwen en één man, hoogleraar gezondheidswetenschappen Hans Philipsen. Ik was een van die vrouwen en schreef over het immer stille Henric van Veldekeplein, verborgen achter de protestante Sint Jan en de katholieke Sint Servaas. Een ideale plaats voor verliefden, vond ik, die daar de kans krijgen om verder te gaan dan het voetje vrijen onder de cafétafel. Een plein om te koesteren.
Waarom deze kleine geschiedschrijving? Vanaf deze week laten we tot aan de zomer studenten aan het woord over hun favoriete plek in de stad. Deze serie vervangt de ‘seksserie’ waarin twintig nummers lang een vraag van een student werd beantwoord door seksuoloog Marieke Dewitte. De vragen waren op, vandaar dat we op zoek gingen naar een nieuwe serie. In deel één vertelt een Roemeense eerstejaars Economics and Business Economics waarom hij zo graag het Bonnefantenmuseum bezoekt. Niet alleen leert hij door de lokale kunstcollectie de stad waar hij woont beter kennen, maar door kunst voelt hij zich ook “vrolijker”, het “geneest je lichaam en je ziel. Het is van belang dat je de schoonheid van de wereld om je heen leert zien”.
Riki Janssen