Als een boerin tussen de andere kandidaten, zo voelde ze zich de allereerste keer op het podium, vertelt de 29-jarige Van Engelen een paar dagen voor de finale. “Het was een heel nieuwe wereld. Ik moest een pose aannemen, zoals een Miss doet, maar ik had geen idee. Dan moet je bijvoorbeeld je handen in je zij doen en je lang maken. Inmiddels weet ik het wel, ik heb de afgelopen maanden voortdurend geoefend, ook met lopen, op hakken.” Van Engelen is als de dood dat ze op het moment suprême valt of, nog erger, dat haar jurk scheurt. Daarnaast baart een plots opgekomen oogontsteking haar ook de nodige zorgen. Een afspraak met de huisarts is al gemaakt om erger te voorkomen, zegt ze. Want nu ze eenmaal meedoet, wil ze ook wel winnen. “Het zou gek zijn om dat niet uit te spreken, toch?”
Deelnemen aan een missverkiezing, het was iets waar Van Engelen nooit over had nagedacht, maar via haar bijbaan als hostess bij voetbalclubs Roda JC en PSV belandde ze toch op de kandidatenlijst. “Toen ik achttien was, begon ik bij Roda, het was een studentenbaantje”, legt ze uit. “Ik ving mensen op in de businesslounge, zorgde dat ze een fijne avond hadden. Later ben ik dat gaan doen bij PSV. Zo heb ik heel veel mensen leren kennen, uit verschillende werelden, en een van hen bracht de verkiezing ter sprake.”
Ze wilde er aanvankelijk weinig van weten. “Ik twijfelde of het wel bij mij zou passen. Maar toen ik erover nadacht, realiseerde ik me dat het een podium kon zijn, meer dan alleen een schoonheidswedstrijd.” Het geijkte plaatje met de haren in de krul en presentaties in galajurk en badkleding met een mooie lach hoort er wel bij, zo geeft ze toe, “maar het is niet alles. Er wordt ook wel gekeken naar je normen en waarden en wat je te vertellen hebt.”
Armoede
Om dat verhaal zit Van Engelen niet verlegen. Ze werd geboren in Heerlen - “daar stond het ziekenhuis”- en groeide op in Hoensbroek, in een wijk waar, zoals ze zelf zegt, “veel armoede was. Ik heb daar zelf niet direct mee te maken gehad, maar kinderen uit de buurt wel. Dat heeft toch invloed op hoe je naar de wereld kijkt. In mijn familie was ik de eerste die ging studeren, mijn vader werkte bij DSM en mijn moeder bij de Hema.”
Aangemoedigd door haar ouders, die haar op het hart drukten er gewoon alles uit te halen wat erin zat, begon Van Engelen aan haar bachelor bij het Maastricht Science Programme waarin ze zich voornamelijk richtte op biologie en scheikunde. “Ik vond het doodeng, ik was gewoon een meisje uit de regio dat niet heel goed Engels sprak, maar dat ineens de hele tijd moest doen. Ik durfde weinig, was een bang muisje.” Van die beschroomde eerstejaarsstudent is weinig meer over, tegenwoordig draait Van Engelen, die naast haar onderzoek ook nog lesgeeft, haar hand niet om voor een hoorcollege aan driehonderd studenten gezondheidswetenschappen. Lachend: “Ik durf wel te zeggen dat ik gegroeid ben.”
Bo van Engelen, foto: The Light Portraits
Een stage tijdens haar master Drug Development and Neurohealth, eveneens in Maastricht, opende haar ogen. De aanvankelijke plannen om apotheker te worden of aan de slag te gaan bij een farmaceutisch bedrijf gooide Van Engelen overboord, zo’n baan bleek niets voor haar. “Zeker niet voor de rest van mijn leven, ik heb me afgevraagd wat ik nu echt wilde.”
Promotie
Als geroepen kwam een promotietraject bij het project ‘Gezonde Basisschool van de Toekomst’ op haar pad, waarin wordt onderzocht hoe goede voeding en beweging invloed hebben op de prestaties en gezondheid van kinderen in wijken met relatief veel armoede, sociale achterstanden en gezondheidsproblemen. “Daar is weinig kennis over wat gezond is. Mijn moeder gaf me altijd Caprisun mee, omdat ze dacht dat er fruit in zat. Maar het was vooral suiker.” Voor Van Engelen, die in een ander project onderzoekt of de vergroening van schoolpleinen effect heeft op het welzijn van kinderen, voelt het alsof ze nu iets terug kan geven. “Als student heb ik geleerd hoe ik mensen beter kan maken. Hoe mooi is het dat ik nu juist kan voorkomen dat mensen uiteindelijk ziek worden.”
Blijf in jezelf geloven, wil Van Engelen maar zeggen. ”Je kunt jezelf ontwikkelen, ook als je uit een achterstandswijk komt. Ik hoop, mede door mijn deelname aan de verkiezing, een voorbeeld te zijn voor meisjes, zij kunnen een veel grotere rol spelen in de wetenschap.”
De ervaring van de afgelopen maanden pakt in ieder geval niemand haar meer af en aan haar verhaal kan ze hoe dan ook straks nog een hoofdstuk toevoegen. Als winnares van de provinciale eindstrijd mag ze door naar de landelijke finale in mei en, wie weet, zelfs naar de wereldfinale in Thailand in november. Het vergt wat aanpassingen in haar agenda, waarin de komende tijd nog meer verplichtingen staan. “Ik heb ook nog ergens een congres, dus ik moet even kijken hoe dat past.”