Het was zondag, ik was aan het beeldbellen met een goeie vriend. “Wanneer is je afscheid”, vroeg hij. “Donderdag 22 mei, over anderhalve week, snel toch.” “Hoe vind je dat?”, vervolgde hij. Volkomen onverwacht voelde ik een golf van emotie door me heen gaan. Hé, ik was er toch heel nuchter onder dat ik per 1 juni mijn hoofdredacteurschap zou neerleggen? Het is immers mijn eigen beslissing, waarop ik me al een jaar heb voorbereid? Bovendien heb ik een gedroomde opvolger, mijn collega Wendy Degens.
Hoe goed ken je jezelf?
Hoe goed ken je jezelf? Blijkbaar kan ik mezelf nog steeds verrassen en is het feit dat ik na 29 jaar hoofdredacteurschap het stokje overdraag toch emotioneler dan ik mezelf steeds - uit een soort lijfsbehoud, wie zal het zeggen? - heb voorgehouden. Als ik het vertel, thuis en op de redactie, is het antwoord: “Vind je het gek? Dat is toch normaal.” Ach, zegt mijn zwemmaatje een dag later in het Eijsdense zwembad, “voor je emoties hoef je je nooit te schamen, wat anderen er ook van vinden”.
Een stap terug
Ik doe dus een stap terug, demotie heet dat. Want ik vertrek niet bij Observant. Tot aan mijn pensioen blijf ik redacteur en hoop ik nog heel wat mooie artikelen te schrijven. Maar hoe moet dat met de nieuwe hoofdredacteur WD, hoor ik u denken. Is dat niet heel ongemakkelijk voor haar? Om op de vingers te worden gekeken door haar voorganger?
Ze is er klaar voor
Ik hoop het niet, en ik verwacht het ook niet. We hebben ons hier samen (en met het team) een jaar op voorbereid, zoveel mogelijk hoofdredactionele taken (denk aan de landelijke vergaderingen met de zusterbladen, Maastrichtse bijeenkomsten met ons stichtingsbestuur tot functionerings- en beoordelingsgesprekken) al samen uitgevoerd. WD is er meer dan klaar voor. En ik ben klaar om te verhuizen naar een andere functie en kamer. Het zal zeker wennen zijn, en wie weet spelen zo nu en dan de emoties op. Het zij zo. Een ding heb ik me vast voorgenomen: ik ga de nieuwe hoofdredacteur niet voor de voeten lopen, dat ga ik haar en het team niet aandoen.
Tot volgende week, tot mijn laatste redactioneel!