Een paar weken geleden donderde met veel geweld een whiteboard inclusief schroef en plug van de muur op mijn kamer. Het bord waarop ik al jaren iedere week de indeling van de krant en website zet. Gelukkig zaten we niet te vergaderen, want het bord klapte op de tafel waar op maandagochtend collega’s DB en LR zitten. Ja, we hebben als een echte familie (min of meer) vaste plaatsen aan tafel. Was dit een voorteken, zou een bijgelovige zich afvragen.
Voor die tijd waren er redactievergaderingen waar ik niet bij mocht zijn en gesprekken die abrupt stilvielen als ik onverwacht een kantoor binnen liep.
In april kreeg ik en plein public aan het einde van de openbare vergadering van de universiteitsraad een speechje van de raadsvoorzitter en applaus van raad en college van bestuur. Dat was onwennig.
Vorige week zat ik met collega WD in de tuin van rechten. Niet om te lunchen (dat doen we meestal achter de pc) maar voor een interview. Nee, ik was niet de interviewer, ik werd geïnterviewd. Voor mijn afscheid.
En dan waren er maandag tijdens de vergadering van onze redactieraad mooie woorden aan mijn adres.
Weemoedig
Kortom: ik neem donderdag 22 mei 2025 afscheid als hoofdredacteur. Weemoedig? Jazeker, maar ook in de volle overtuiging dat dit is wat ik wil. Het is mooi geweest na 29 jaar de ‘baas’ zijn. Hoe warm, collegiaal en professioneel mijn team al die jaren ook is geweest.
Ik heb veel geleerd in die jaren. Een van de eerste lessen kreeg ik van de toenmalige voorzitter van het stichtingsbestuur, Kees Schröer. Toen ik in mijn jeugdige overmoed verontwaardigd verhaal trachtte te halen bij een bestuurder, en dat jammerlijk mislukte, zei hij: “Je kunt wel gelijk hebben, maar het gaat erom dat je gelijk krijgt.”
Vijand
En met de jaren kwamen er meer inzichten. Ik noem twee belangrijke: het besef dat perfectie de vijand van het goede is. Wil je als redactie altijd een negen of tien halen, dan zul je heel vaak teleurgesteld worden. Er gaat immers iedere week wel wat fout, hoezeer we ook ons best doen. Heel vaak is goed ook goed genoeg. En dat heeft niets te maken met een tekort aan ambitie, maar alles met een gezonde zelfrelativering.
En dan die les die ik tegenkwam op een koffiemok die een oud-redacteur ooit inbracht: “Soms weet een collega het beter.” Ik weet inmiddels dat je niet bang hoeft te zijn dat je hierdoor in achting daalt bij het team. Juist niet.
Vol in de wind
Mijn zeer gewaardeerde collega Wendy Degens neemt het stokje van mij over. Ik blijf tot aan mijn pensioen redacteur. Niet meer vol in de wind, maar meer in de luwte ga ik vooral artikelen schrijven. Daar zie ik naar uit. Het ga u goed!