We kennen die beroepscolumnisten van de landelijke media wel: iets te vol van zichzelf, te belerend, te elitair of te populistisch, te links of juist te rechts; kan het ook anders?
Toen ik gevraagd werd of ik ervoor zou voelen om student-columnist te worden voor het collegejaar 2025-2026, was mijn eerste reactie: “Da’s interessant”. Ik had zelf eerder bij de redactie aangegeven dat ik geïnteresseerd was in een plek als student-freelancer, maar iedere twee weken een eigen column schrijven was nog niet bij me opgekomen. Waar ga ik het dan over hebben?
Eerst eens kijken naar mijn voorgangers. De columns beschrijven het dagelijks (uitgaans-)leven van de student, studievorderingen of juist het gebrek eraan en uitdagingen op het gebied van persoonlijke groei.
Ik wil erg graag schrijven over wat mij bezighoudt, maar ik twijfel of ik voor jullie de juiste persoon ben. Bij een student-columnist denk je al gauw aan een twintiger, die een carrière in de journalistiek of media in het algemeen voor ogen heeft. Ik ben niet de eerder beschreven student. Integendeel, ik ben iets heel anders.
Wie ben ik dan wel? Louis, bouwjaar 1968, en vanwege gezondheidsproblemen vervroegd gepensioneerd door de NAVO. Meer over wie ik ben lees je in het interview van 1 september, in de serie: “Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder”.
We hebben dus eenvoudig vastgesteld dat ik niet aan het profiel van de gemiddelde Maastrichtse student voldoe. Zijn de ontboezemingen van een vijftigplus kerel hetgeen waar jullie op zitten te wachten? Schrijft er niet al genoeg ‘oud volk’ in Observant?
Mogelijk is mijn atypisch perspectief juist verfrissend, een set waarnemingen die anders verborgen was gebleven. Maar volgens mij is er meer. Steeds meer onderzoek levert een beeld van de wereld waarin een vak leren en vervolgens 40 jaar lang hetzelfde kunstje vertonen niet meer bestaat. Wil je relevant blijven, de nieuwste methodes toepassen en met plezier je werk doen, dan is jezelf doorlopend blijven ontwikkelen vrijwel onontkoombaar. Jullie kunnen via deze column mijn academisch avontuur volgen.
Louis Urlings