Een dak boven je hoofd is een van de meest basale levensbehoeften van de mens en kan veel verschillende vormen aannemen. Er zijn dagen dat je blij bent met een vuilniszak op een festivalterrein, maar ook dagen dat je gillend gek wordt van het lekkende dak van je riante woonboerderij.
Nadat je bent toegelaten tot een van de studies bij FASoS, word je toegevoegd aan een WhatsApp-groep met je toekomstige studiegenoten. Het was er wekenlang doodstil, mij iets te stil, dus gooide ik een willekeurig berichtje in de groep om te zien of er leven was.
Mijn appje had gewerkt, de berichtenstroom kwam op gang en dan merk je pas echt hoe internationaal de studentengemeenschap van onze universiteit is. Berichten vanuit bijna alle werelddelen en heel veel met hetzelfde thema: huisvesting.
Nu hoor je bijna dagelijks dat de woningnood nog nooit zo heftig was als nu (voor studenten én de rest van Nederland, al lijkt het voor Maastrichtse studenten nog mee te vallen). Wat niet wil zeggen dat het begin jaren negentig een makkie was om een betaalbare studentenwoning te vinden. Ik kan me de stress nog goed herinneren toen ik plots uit een zeer comfortabele studentenflat moest vertrekken en nergens naartoe kon gaan.
Na enkele intense weken lukte het om samen met mijn vriendin een klein appartement (tegen woekerprijs) boven een snoepwinkeltje te huren. In mijn eentje had ik die woonruimte nooit kunnen betalen, maar samen lukte dat net en het leverde ook iets moois op: meer dan 30 jaar later wonen we nog steeds heel gelukkig samen.
Enfin, kijk eens rustig rond de keukentafel in je studentenhuis en bedenk dat het brakke geval dat tegenover je zit mogelijk je partner voor het leven is. Of dat die druif met z’n kop tussen zijn benen over 30 jaar nog steeds een vriend door dik en dun is. Het schept een bijzondere band wanneer je samen enkele weken in je slaapzak in een trappenhuis hebt gebivakkeerd, om uiteindelijk toch die ene kamer te vinden. Maakt dit de ellende misschien iets beter te verdragen? Ik hoop het van harte.
Louis Urlings