Vaders- of moederskindje? Allebei. Mijn moeder en ik hebben een hechte band, ik heb drie broers en was dus het enige meisje thuis. We hebben dezelfde tattoo laten zetten, een abstracte tekening van twee mensen die voor ons symboliseert dat we nooit alleen zijn. Maar ik ben ook close met mijn vader. Die tattoo vond hij weliswaar niks – daar houdt hij niet van, hij wilde ‘m niet eens zien – maar toen ik als puber een piercing in mijn oor liet zetten, vond hij dat geweldig. Verder was ik een rustige tiener hoor, ik bleef meestal keurig binnen de lijntjes. Niet dat mijn ouders zo streng waren, trouwens. We kregen veel vertrouwen – mochten bijvoorbeeld zo lang uitgaan als we wilden – als we maar open en eerlijk tegen hen waren. Voor mij werkte dat prima, al kan ik me voorstellen dat dat niet voor iedere puber geldt.
Onderwijs is echt wel mijn ding. Ja en nee. Mijn moeder was kleuterjuf, werkte zich op tot directrice van haar school en begon daarna een onderwijskundig adviesbureau, dus het zat er altijd wel in. Maar mijn interesse ligt nu vooral bij coaching – dat doe ik hier binnen de faculteit ook. De vraag hoe je mensen laat groeien, boeit me.
Dit ben ik in vijf woorden. Nieuwsgierig, leergierig, empathisch, vrolijk en in voor avontuur.
"Ik ben dankbaar voor wat ik heb en het leven dat ik leid. Het leven krijgt van mij een 8 – en dat zou nog hoger zijn als ik niet met de nasleep van een hersenschudding zat"
Op mijn nachtkastje liggen… Momenteel vooral veel boeken over planten. En Braiding Sweetgrass, van de Amerikaanse schrijfster Robin Wall Kimmerer, over inheemse culturen in de Verenigde Staten en hoe die zich tot de natuur verhouden. Ik volg een opleiding tot herborist [plantkundige]. Ik begon daaraan nadat mijn vriend en ik een jaar in een zelfverbouwde camper langs de Europese kusten zijn getrokken, van Portugal tot Griekenland. We konden ons werk allebei online voortzetten, werkten een à twee dagen per week, verder zaten we in de natuur. Ik ben nieuwsgierig, ga graag naar buiten. Sinds ik die opleiding doe, zie ik ook steeds meer. Gisteren zag ik ineens dat er wilde rucola naast het pad staat waar ik altijd met onze hond wandel – daar ben ik al zo vaak voorbijgelopen zonder het op te merken!
Wat zie je als je ’s ochtends in de spiegel kijkt? Een vrolijk en zacht iemand, die dankbaar is voor wat ze heeft en voor hoe ze haar leven kan leiden. Het leven krijgt van mij een acht – en dat zou nog hoger zijn als ik niet met de nasleep van een hersenschudding zat, waardoor ik snel moe ben en minder kan werken. Ik viel in oktober vorig jaar ongelukkig op mijn hoofd tijdens een wandeling met de hond.
Als ik wakker lig, pieker ik over… taken die nog openstaan of gesprekken die ik op mijn werk moet voeren. Als ik ergens gepassioneerd over ben, word ik best perfectionistisch. De coachingssessies die ik hier bij de SBE geef, bijvoorbeeld. Of die herboristenopleiding. Ik moet een herbarium aanleggen, dat is inmiddels een groot creatief project geworden: ik maak het papier zelf en ga het boek ook zelf inbinden.
Mijn grootste valkuil. Te veel hooi op mijn vork nemen. Ik zoek altijd nieuwe situaties op, die misschien niet gemakkelijk zijn, maar je wel doen groeien. Tijdens mijn studie was ik de eerste die zich aanmeldde voor uitwisselingen en het honours programme. Ik heb vier maanden in Lissabon gewoond, een tijdje in Engeland en veel gereisd. Naast die herboristenopleiding heb ik onlangs de yogacursus weer opgepakt die ik voor mijn hersenschudding al deed. En vorige week had ik mijn eerste mindfullness-training. Mijn vriend vindt het weleens lastig. Hij heeft veel eerder dan ikzelf door wanneer mijn emmertje overloopt, maar ik ben soms moeilijk af te remmen. Hij blijft juist altijd kalm, we zijn wat dat betreft wel een heel goed team.
"Onze hond, hij is groot en blaft hard, ik moest leren uitstralen dat ík de baas ben, terwijl ik eigenlijk best meegaand ben"
Nooit meer vliegen of nooit meer vlees eten? Ik zou beide kunnen doen – ik ben al eerder volledig vegetariër geweest en vlieg al niet zo vaak. Maar mijn ouders wonen een deel van het jaar in Spanje, dus doe maar nooit meer vlees eten. Vliegen is toch wel handig.
Mijn laatste huilbui. Dat was een tijdje geleden, toen mijn peettante overleed. En na die hersenschudding heb ik ook weleens een traantje gelaten. Ik ben energiek en extravert, maar moet nu steeds nadenken of ik dingen wel aankan. Dat vind ik moeilijk, maar aan de andere kant heb ik daardoor wel nee leren zeggen.
Home, sweet home. Ik ben geboren in Heerlen en opgegroeid in Voerendaal; mijn vriend komt uit het dorpje Reijmerstok. Door de rondreis die we hebben gemaakt, zijn we met nieuwe ogen naar Zuid-Limburg gaan kijken. Het voelt nu meer als thuis dan voorheen, we vinden hier rust en hoeven niet meer zo nodig een tijd in het buitenland te wonen, zoals we vroeger altijd dachten. We denken veel na over de toekomst, zouden graag een oude boerderij kopen. Zo’n vakwerkhuis, en dat dan opknappen. Ik zie het zo voor me, met een bed and breakfast erin, een ruimte voor workshops erbij en een moestuin ernaast.
Katten of honden? Katten zijn leuk, maar ik ga voor honden. Niets is zo ontspannend als met de hond naar buiten gaan. We vonden de onze in Portugal, hij lag daar in het wild met een wond in zijn nek. Het asiel zat vol, dus hebben we hem zelf naar de dierenarts gebracht. Die stelde vast dat hij niet gechipt was, we kregen hem zo mee. Appa heeft zes maanden met ons in de camper meegereisd. Dat was wel een uitdaging: hij is groot en blaft hard, ik moest leren uitstralen dat ík de baas ben, terwijl ik eigenlijk best meegaand ben.