Eind jaren negentig. Met een floppydisk (USB-voorloper) in mijn tas loop ik naar de universiteitsbibliotheek – toen nog in het huidige studentenservicecentrum aan de Ezelmarkt. In een klein zaaltje staan zo’n dertig computers op losse tafeltjes. PC vrij? Dan mag je intekenen en plaatsnemen. Diskette erin, mailen maar. Wat ben ik blij dat ik maar liefst twee mailtjes heb. Ik weet niet meer van wie (scriptiebegeleider?) en waarover (derde versie van het tweede hoofdstuk van de scriptie?), maar de communicatie met studenten is zéér eenvoudig en overzichtelijk. Cijfers hangen, gerangschikt op studentnummer, op een wit A4-tje aan een muur in het faculteitsgebouw van cultuur- en wetenschapsstudies, net als deadlines en examendata. Verder heeft Bureau Onderwijs een ‘vraag-maar-raak-balie’ of tik je simpelweg een docent aan als je ergens mee rondloopt. Het internet staat nog in de kinderschoenen - we hebben een practicum ‘hoe surf ik op het world wide web’ aan de hand van zoekmachines Yahoo en Alta Vista. Er is geen Canvas, sociale media, WhatsApp.
Collega-redacteur Deborah Blekkenhorst boog zich het afgelopen jaar over het veelkoppig monster dat studentcommunicatie heet. Na de zoveelste klacht in een faculteitsraadsvergadering – toen was het, geloof ik, iemand van Arts and Social Sciences die een collegegeldbetaalherinnering had gemist tussen de vele mailtjes en in de penarie zat – vonden we het tijd voor een verhaal over waar studenten nu precies last van hebben als het aankomt op berichten vanuit de faculteit en de UM. Te weinig gestructureerde nieuwsbrieven? Te veel mededelingen over evenementen?
Deborah startte haar zoektocht bij de faculteitsraden. Maar er kwam weinig respons van de studentleden (waarschijnlijk omdat ze mails over het hoofd zien, concludeerden we). Ze zocht contact met marketing en communicatie-afdelingen, sprak met een externe projectleider die de UM had aangesteld voor een slim plan, met een universiteitsraadslid dat zich er al vaker over had opgewonden én ze deed een steekproef onder studenten.
Het duurde maanden (natuurlijk tussen andere artikelen door) voordat ze alles op een rijtje had. Niet in de laatste plaats omdat sommige medewerkers simpelweg niet terugmailen – worden zij ook overspoeld? Het bleef bovendien lange tijd erg vaag wat ze op ‘de Berg’ van plan zijn.
Nu is het klaar, het artikel staat online. “Ik wil het er nóóit meer over hebben”, riep ze afgelopen maandag lachend tijdens de redactievergadering. Als je het hebt over ‘verzuipen in de informatie’. Overigens ligt er nog zo’n veelkoppig monster op ons te wachten: bureaucratie. Daar zijn drie redacteuren een jaar geleden aan begonnen, maar vooralsnog liggen de eerste uitwerkingen ergens in een laatje. Te veel, te vaag. We komen bij u terug. Ooit.
De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie.