Voor Victor was het liefde op het eerste gezicht, maar Clara was huiverig. “Ik was net verhuisd naar een nieuwe stad, een nieuw appartement en een nieuwe gemeenschap – meteen een relatie beginnen paste daar niet bij.” Eind oktober maakten ze hun relatie officieel, maar pas na een reeks picknickafspraakjes en dromerige wandelingen bovenop de St. Pietersberg.
Feestcultuur
Clara, tweedejaars Maastricht Science Program, groeide op in de groene buitenwijken van Dublin, als dochter van een Franse moeder en een Ierse vader. Victors ouders zijn allebei Nederlands, maar hij groeide op in Jette, een van de Vlaamse wijken van Brussel.
Vraag Clara naar haar jeugd, dan zegt ze: “Ieren drinken en feesten hard” — op haar dertiende ging ze al wekelijks naar feestjes op haar meisjesschool. “Voor veel jonge mensen in Ierland is uitgaan en dronken worden de enige manier om plezier te hebben.” Victor, tweedejaars Business Engineering, herinnert zich vooral de wilde feesten op de zomerkampen van de scouting (voor alle ouders: uw kinderen leren daar niet alleen hoe ze een kampvuur moeten maken...).
Maar de rollen zijn omgedraaid: Clara vindt dat ze genoeg gefeest heeft en haar ideale vrijdag lijkt tegenwoordig meer op een scène uit Gilmore Girls. Victor daarentegen duikt graag het nachtleven van Maastricht in en doet mee aan kroegentochten. “Gelukkig zijn we allebei open minded en volwassen”, legt Clara uit, “dus dit is geen probleem”.
Geen Ierse of Nederlandse partners
Geen van beiden ziet zichzelf met iemand uit hun eigen land daten. “De meeste Ieren blijven in Ierland”, zegt Clara, die dit toeschrijft aan een combinatie van nationale trots en een beperkte interesse in andere culturen. Dit, naast het overmatige drankgebruik, is voor haar een echte “rode vlag”. Ze liet de meeste Ierse jongens dan ook links liggen. Voor Victor is het de subtiele neerbuigendheid die hij bij sommige Vlaamse meisjes voelt, die hem afschrikt. En Nederlandse meisjes? Een beetje te “direct” naar zijn smaak – hij geeft de voorkeur aan het verleidelijke mysterieuze van Clara.
“Ierland en België zijn als twee handen op één buik”, zeggen ze. In beide landen is het weer somber en het eten middelmatig, maar de mensen zijn over het algemeen tolerant en sociaal progressief.
Toch zijn ze niet erg patriottisch en voelen ze zich meer ‘wereldburgers’ dan Iers, Frans, Nederlands of Belgisch. Ze passen niet in de wereld waarin ze zijn opgegroeid: dat is een gevoel dat hen verbindt.
Een geweldig team
“Wij zijn het enige stel dat we kennen dat vorig jaar een relatie kreeg en nog steeds samen is”, zegt Clara. Relaties die tijdens de INKOM ontstaan, houden het zelden langer dan een paar weken vol, klinkt het.
Victors geduld is belangrijk, zegt ze. “Mijn stemmingen wisselen onvoorspelbaar en ik kan nogal star zijn, maar Victor houdt het schip op koers.” Voor Victor is deze flexibiliteit vanzelfsprekend. “Ik ben opgegroeid met twee wilskrachtige vrouwen: mijn moeder en mijn zus”, vertelt hij. “Clara doet me in veel opzichten aan hen denken.”
Ze hebben het afgelopen jaar veel van elkaar geleerd. “Ik bewonder Clara's vastberadenheid in alles wat ze doet”, zegt Victor, “als ze iets wil, werkt ze keihard tot ze het krijgt”. Ze heeft hem geïnspireerd om een van haar oude hobby's op te pakken: hardlopen. Hoewel hij nog lang niet zo goed is als zij, vindt hij het leuk om uitgedaagd te worden.
Clara is erg blij met Victors ontspannen en relaxte karakter, het tegenovergestelde van haar onrustige geest. “Ik word rusteloos als ik het gevoel heb dat mijn dag niet productief is, maar Victor heeft me geleerd dat het oké is om niets te doen. Soms kan rust net zo productief zijn als het afvinken van taken op een to-do-lijst.”
Brussel
In het weekend gaat Clara regelmatig met Victor mee naar Brussel. Inmiddels kent ze zijn ouders goed en is ze deel van de familie. Clara wil haar Frans dusdanig verbeteren dat ze zich kan inschrijven voor een master fysiotherapie in Brussel. Wat Victor betreft, die al maandenlang hoofdpijn krijgt van het dagelijkse ‘Ding!’ van Duolingo dat uit haar telefoon schalt, kan dat B2-certificaat niet snel genoeg komen.
Nora Grolig