Mijn vorige column was van eind oktober 2025 en sindsdien heb ik niets van mij laten horen. In overleg met de redactie had ik een pauze ingelast, er was een harde grens bereikt en dat deed pijn (letterlijk en figuurlijk).
Halverwege oktober werd ik tamelijk hardhandig door mijn eigen lichaam eraan herinnerd waarom ik tien jaar geleden moest stoppen met werken. Ook al gaat het beter dan een paar jaar geleden, ik kom door de ziekte van Lyme niet boven de 30 procent van mijn voormalige energieniveau.
Wat doe je wanneer je merkt dat het allemaal te veel is? Het enige wat ik kon bedenken was het schrappen van activiteiten. De studie gaf ik voorrang en van de activiteiten die wel opgeofferd mochten worden, maakte ik een lijstje. Maar alles wat ik deed, voelde goed en waardevol. Hoe kun je daar zomaar iets van weggooien?
Later realiseerde ik me dat het vermogen om hoofd- van bijzaken te scheiden, een van de belangrijkste vaardigheden is die je kunt ontwikkelen. Zeker wanneer je erg veel wil doen, maar het niet kan, om wat voor reden dan ook. Je kan niet anders dan prioriteiten stellen.
Voor sommige mensen is dit een onmogelijke opgave. Anderen lijken het in hun DNA geprogrammeerd te hebben om subiet pittige keuzes te maken, schijnbaar zonder moeite.
Zelf heb ik gaandeweg geleerd dat het beter is te accepteren dat je soms verkeerde beslissingen neemt, dan om in besluiteloosheid te blijven hangen. Daar komt zelden iets goeds van.
Wanneer ik bijvoorbeeld op dezelfde voet was verdergegaan, had ik mogelijk maandenlang niets meer gekund. Dat zou niet voor het eerst zijn. Dus heb ik met pijn in het hart een deel van mijn vrijwilligerswerk geschrapt en werd de column tijdelijk gepauzeerd. Ik denk dat het een goede keuze was, maar je weet het nooit 100 procent zeker. En dát gevoel is iets wat ik nog niet geleerd heb te negeren.
Louis Urlings