De laatste keer dat we haar spraken, eind september, was de Indiase Pradeep druk bezig met haar scriptie naar de effecten van koolhydraten uit de voeding op het glucoseniveau van mensen met diabetes type 1. “Ik schrijf een systematische review daarover, dat betekent dat ik onderzoek bestudeer en analyseer om te kijken hoe sterk het bewijs is”, vertelde ze toen. Hoe is dat gegaan?
“Ik zag dat mensen met diabetes type 1 zich vaak goed voelen bij een low glycemic index-dieet, waarbij je dingen eet die koolhydraten bevatten, maar ook veel vezels. Dat voorkomt grote schommelingen in je glucosespiegel, wat bij diabetes problemen op kan leveren.” Wel moet er nog meer onderzoek naar gedaan worden, zag Pradeep. “Het bewijs tot nu toe is beperkt, maar ik ken mensen met diabetes, zoals mijn vader, bij wie het werkt. Het is namelijk goed vol te houden, het gaat om kleine veranderingen, bijvoorbeeld zilvervliesrijst in plaats van witte rijst eten.”
Energie terugkrijgen
Onderzoek doen ligt haar, ontdekte ze. “Toen ik me aan het voorbereiden was op mijn verdediging, zei mijn begeleider ‘je weet echt goed waar je het over hebt’. En zo voelde het ook, dat maakte me trots.” Dankzij alle steun van haar familie, vrienden en partner vond ze het een fijne periode, maar – merkte ze vooral achteraf – ook stressvol. “Ik ben er nog van aan het herstellen, ik heb minder energie dan normaal.”
Dus neemt ze wat meer tijd om te koken, te bakken, creatief bezig te zijn en te hardlopen. Al heeft dat laatste ook met een nieuwe uitdaging te maken: deelnemen aan een Hyrox-evenement. Hierbij lopen deelnemers acht kilometer hard en doen ze ondertussen acht fitnessoefeningen, zoals roeien of snel lopen met twee zware gewichten in je handen. “Ik doe het samen met een vriendin, dan kun je elkaar afwisselen. Er is nu nog een groot niveauverschil tussen ons, zij is een personal trainer en ik heb het afgelopen jaar heel onregelmatig gesport. We hebben kaartjes voor een evenement in september, maar we zullen zien hoe het er dan voor staat, anders gaan we een andere keer. Wat ik er leuk aan vind, behalve dat het me uit mijn comfortzone trekt, is dat het niet om winnen gaat, maar om het afmaken.”
Emotionele achtbaan
Ondertussen denkt ze ook aan de toekomst. Vóór eind april moet ze bepalen voor welke master ze zich gaat inschrijven. Aan het begin van het academisch jaar was Pradeep er nog niet uit, maar inmiddels neigt ze sterk naar de tweejarige master Nutrition and Health in Wageningen. “Ik ben er onlangs student voor een dag geweest, dan loop je mee met iemand die de studie al doet. Ik vond al haar blokken zo leuk, precies wat ik wil. Het onderwijs is daar wel heel anders dan hier, je bent bijna de hele dag op de universiteit, hebt veel colleges. Ik weet nog niet zeker of dat bij mij past, ik vind zelfstudie prettig, maar als ik het niet probeer, zal ik het nooit weten. En als het tegenvalt, kan de universiteit altijd hulp bieden.”
Dat betekent dat ook zij, net als veel van haar studiegenoten, Maastricht gaat verlaten. “De afgelopen maand is al een emotionele achtbaan geweest, zoveel vrienden die vertrekken. En mijn partner Kristian, die eerst 5 minuten bij me vandaan woonde, is naar Sittard verhuisd. Als ik naar Wageningen ga, hebben we een langeafstandsrelatie. Dat wordt even wennen, maar tegelijkertijd wonen we dan allebei dichterbij onze ouders, de mijne wonen in Utrecht, die ook een dagje ouder worden. Het is fijn om er voor hen te kunnen zijn. Wij zijn nog jong, we hebben nog genoeg tijd om met elkaar door te brengen.”