“Ik heb een pingpongbrein,” roep ik weleens voor de grap. En als ik het niet had, dan zou deze baan het wel hebben gecreëerd. Tig dingen schieten door mijn hoofd, moeten worden afgevinkt. In het afscheidsinterview met Jan Smits – inmiddels rector – zei hij hoe heerlijk het hem leek om zich te concentreren op één ding: “Ik kan me niet meer voorstellen hoe het is om je één dag, laat staan één week lang op te sluiten om aan een artikel te werken.” Ik kan het me ook niet meer voorstellen. Menig collega zal er hetzelfde over denken. Wie echt rustig wil tikken, moet thuis gaan zitten. Mail uit. Huisgenoten elders.
Ter illustratie, ping en pong deze dinsdagochtend:
-8.20 uur. Op de fiets richting kantoor. Getoeter op het Emmaplein. Wat doet die Swapfietser nu? De jonge meid blijkt geen idee te hebben hoe een rotonde werkt. Haar met handgebaren erop gewezen dat we allemaal één en dezelfde richting uit moeten.
-Shit, bijna half negen, het slechtste moment om de School of Business and Economics te passeren. Iedereen wil tegelijk door de hoofdpoort naar binnen, neemt voorrang, negeert de verkeersregels. Het is een mierennest. Weer verbaas ik me over de goede afloop, zonder bloed, ambulance of erger.
-Net op tijd voor afspraak op de redactie met een coach voor eventuele Teamdag.
-Appje aan woordvoerder Koen Augustijn met de vraag of Pamela (collegevoorzitter) de mail van maandag heeft gezien en of ze vandaag tijd heeft om te bellen, want hoe verder, nu er door de universiteitsraad ‘nee’ is gezegd tegen de integratieplannen met het ziekenhuis.
-Mailwisseling met persoon die carrièreswitch overweegt en stage wil komen lopen in maart.
-De PvdA wil een advertentie in de krant in verband met de gemeenteraadsverkiezingen, is daar nog plek voor? Ja, maar dan moeten we wel wat schuiven.
-“Heb je de indeling voor mij?”, mailt Simone Golob die wekelijks van een van de redacteuren een overzicht krijgt van de krant, zodat ze alvast verhalen kan gaan opmaken.
-Collega Dennis Vaendel verschijnt op kantoor. Hij heeft zojuist in het ziekenhuis opnieuw een foto laten maken van zijn schouder. Paar dagen geleden viel hij verkeerd tijdens een voetbalpotje. Gelukkig valt de schade mee.
-“Van Teun nog niets gehoord”, roept collega Riki Janssen die van U-raadsvoorzitter Teun Dekker wil weten waarom er unaniem en keihard ‘nee’ is gezegd tegen de ‘fusie’. Die uitleg is tijdens de vergadering vorige week niet gegeven.
-De bel gaat, twee journalisten van de Limburger komen onverwachts op bezoek. Ze werken aan een verhaal voor de zaterdageditie over de integratie tussen ziekenhuis en UM. Of ze wat dingen mogen vragen, hebben behoefte aan duiding in dit complexe dossier.
-“Ik heb antwoord van Teun. Hij belt om half vier.”
-Appje van de zestienjarige thuis: “Eten we vanavond friet? Please… Er staat bobotie op het lijstje, maar daar zit niemand op te wachten.”
Het is pas half twee. Ik ga luchten. Wacht, eerst even laten weten dat er géén friet is vanavond.
De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie