“Het einde van een tijdperk.” Is dat een goeie tekst voor de voorpagina, oppert een collega. Het klopt wel, maar we moeten lezers niet het idee geven dat het ‘einde Observant’ is. We stoppen (alleen) met de papieren versie.
Nog vijf nummers te gaan, nog vijf keer een krant maken, nog vijf keer met Simone, onze vormgever, aan de telefoon hangen, teksten inkorten, covers bedenken. Het voelt raar. De eerste papieren Observant rolde op 6 oktober 1980 van de pers als ‘het informatie- en opinieblad van de Rijksuniversiteit Limburg’, op A4, zwart-wit, alleen Nederlandstalig en vooral met heel veel tekst.
Van websites en zoekmachines had nog niemand gehoord. Er was nieuws, men schreef brieven, maar nieuwsbrieven?
Bijna 46 jaar lang zijn er dertig tot veertig edities per jaar gemaakt, ja, “Observant, dat krantje in de bak”, zoals we zo vaak hebben gehoord. Het raakt een gevoelige snaar, want Observant is in onze ogen geen krantje. Door het zo klein te maken, lijkt het iets onbeduidends, iets dat tussen de soep en de aardappelen in elkaar is geflanst. Voor ons is het een krant waar we altijd hard aan hebben gewerkt. Ik kan me niet herinneren (en collega’s die de beginjaren hebben meegemaakt ook niet) dat er ooit een ‘gat’, jargon voor een lege pagina, is geweest, behalve toen het niet anders kon (lees het artikel over corona).
Print is fantastisch. Pagina’s doorbladeren voelt nu eenmaal heel anders dan door een digitale tekst scrollen – alleen een beetje jammer van die zwarte vlekken op je vingers. Maar we zien al jaren dat er een grote stapel blijft liggen. Voor wie maken we die zestien pagina’s nog, vroegen we ons een aantal maanden geleden opnieuw af. Met een groot aantal bezoekers van onze website, volgers van ons Instagram-account en wetende dat we het op een na laatste (!) universiteitsblad in Nederland zijn dat nog iedere week op papier verschijnt, hakken we nu definitief de knoop door. In Utrecht verdween het papier al in 2010, in Rotterdam en Amsterdam (UvA) in 2018. Een jaar eerder moest de UKrant van Groningen stoppen. Het was vaak geen vrijwillige keuze: de geldkraan werd dichtgedraaid door het college van bestuur. En nu trekken wij zelf de stekker er heel bewust en vrijwillig uit. Het voelt vreemd. Studentfreelancers staan nog steeds te juichen als ze horen dat hun artikel in print verschijnt. Het geeft iets tastbaars, iets dat ze per post naar pap en mam kunnen sturen.
Einde papier dus. Ik kan het niet nog langer van mijn team vragen om een krant te produceren met mooie (nieuws)verhalen en tegelijkertijd digitaal zichtbaar te zijn op de site, sociale media, een podcast te maken en een nieuwsbrief in elkaar te zetten. De print is – ik zeg het eerlijk – een blok aan ons been geworden.
Nog vijf prints om in te lijsten, waarvan de laatste een special wordt. Na de zomer verschijnen we als wekelijkse nieuwsbrief in de mail van alle studenten en medewerkers. De inhoud verandert niet, de koers wel. Dit tijdperk vraagt om verandering, om nieuwe wegen te verkennen. We gaan ervanuit dat u met ons meerijdt.
De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie