Op Moederdag kreeg ik een AI-gegenereerd fotokaartje. Wat ik zag was onze keuken, maar my god, de boel was ontploft. Overal vieze was, een rondslingerende schoolrugzak, saus op de vloer, smurrie op de lades, op elkaar gestapelde vieze borden, omgevallen koffiemokken. Geen feest der herkenning kan ik u vertellen. De boodschap op de achterkant van het kaartje, uiteraard met een vette knipoog (want de jongens thuis weten heus wel dat ik meer kan dan zorgen, wassen en koken): ‘Wat moeten we toch zonder jou.’
Op de redactie had ik het er laatst met een collega over. Niet over zooi, maar over onmisbaar zijn. Eigenlijk was de conclusie best wel pijnlijk: als ik onverhoopt voor langere tijd ‘uitval’, draait de boel gewoon door. Collega’s weten wat er gedaan moet worden en dat ze soms lastige keuzes moeten nemen (gaan we deze opinie wel of niet plaatsen, noemen we de naam van de hoogleraar die schuldig is bevonden aan ongewenst gedrag?). En dan maakt het niet uit of het om de papieren versie of onze digitale kanalen gaat.
Nu de krant na de zomer niet meer verschijnt, bereiden we ons voor op het format voor een wekelijkse nieuwsbrief. We discussieerden onlangs over de vraag of er een ‘quotum’ moet komen, afspraken over het aantal en soort artikelen, zoals in de krant: drie nieuws(achtige)berichten per week, één human interest verhaal (zoals de zing bid-serie), twee columns, een wetenschaps- of studentenartikel (zoals deze week een interview met de voorzitters van Tragos en Circumflex) of een stevig onderzoeksjournalistiek stuk.
Niet iedereen op de redactie is overtuigd van zo’n wekelijkse ‘productieafspraak’. Er zal met het wegvallen van de kranteneindredactie meer tijd komen om achter het nieuws aan te gaan, om ergens dieper in te duiken, die verhalen komen er wel, klinkt het optimistisch.
Ik houd voorlopig liever vast aan een ‘vaste norm’. Controle of coördinatie noemen we dat op de werkvloer, niet onmisbaar, maar wel handig. Thuis is het gewoon: weten waar alles is. “Je huissleutel ligt op het kastje in de gang”, “Je lievelingsshirt hangt te drogen” en “Nee, de koffiebonen zijn niet op, kijk maar naast de broodmand.”
De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie