Op die ene keer na, aan het einde van de coronaperiode. Ze belde op maandagmiddag, ze was hondsberoerd, kon nauwelijks op haar benen staan. En wat nog het ergste was: ze had corona en was besmettelijk. Een halve minuut dachten we op de redactie na over een eventuele vervanger. Nee, dat gingen we niet doen, stel dat we die binnen een paar uur vonden, dan nog zou het een megaklus worden om de krant in elkaar te zetten. Simone kende Observant immers van haver tot gort, koos de juiste lettertypes, wist op welke pagina, welke rubriek of column moest, begreep dat nieuwsberichten een andere opmaak behoeven dan een achtergrondverhaal, maakte snel een kleine illustratie als dat nodig was, wist hoe de hazen liepen op de redactie en werkte bovendien snel. Zie dat maar eens in een achternamiddag over te nemen. Er kwam die week geen papieren krant.
Weemoedig
We zitten op maandagmiddag aan haar keukentafel in Maastricht. Nog twee Observanten te gaan. De datum voor de afscheidsborrel staat vast, en nu dit interview. Het stemt weemoedig, zegt ze, ze gaat het “heel erg missen”. Uiteraard blijft ze illustraties maken, maar de opmaak was een “ankertje. Het gaf structuur aan mijn week, op woensdag werkte ik, zzp’er, buiten de deur. Ik bouwde mijn vakanties om het productierooster heen. Ik voel me erg op mijn gemak bij de redactie, word gerespecteerd, er is echte interesse, de menselijkheid is heel bijzonder.”
Zij was 27 toen ze werd gevraagd om te solliciteren. Ze maakte al tekeningen voor Observant en had geen echt sollicitatiegesprek meer verwacht. Maar dat kwam er wel. “Stond ik daar met de mond vol tanden. Het voelde ongemakkelijk. Ik was een starter op de arbeidsmarkt, illustreerde al voor een aantal bladen, maakte muurschilderingen voor cafés, maar had nog nooit als grafisch ontwerper gewerkt. Ik dook er gewoon in.” Grinnikend: “Onbezonnenheid.”
Afdwalen
Ze had er niet over nagedacht dat haar dyslexie misschien een punt zou zijn bij een medium vol letters en woorden. “Ik had er niet bij stilgestaan dat ik af en toe nog een bijschrift bij een foto of een ander zinnetje moest intypen. Een krant gaat voor mij eerder over de vorm dan de tekst.” En ja, daar heeft ze soms wat last van gehad. “Vooral als er over mijn schouder werd meegekeken, daar word je onzeker van. Ik kijk altijd naar het toetsenbord als ik typ en dwaal tijdens het tikken vaak af. Als ik dan op het scherm kijk, zie ik dat er een fout is ingeslopen, maar wat precies? Vaak typ ik het woord opnieuw en dan zie ik het wèl.”
Ze heeft de kunstacademie in Maastricht gedaan, ging een half jaar naar Praag op uitwisseling en volgde een post-hbo studie in Brussel. Ze is kunstenaar, maakt eigen werk – “icoontjes, schilderingen op houten paneeltjes” - en heeft vaste klanten voor wie ze advertenties maakt, illustraties en brochures.
Was het opmaken van de krant niet beneden haar stand? “Helemaal niet. Ik houd juist van de afwisseling. Een illustratie maken levert altijd stress op, je hebt een leeg scherm en dan begint de zoektocht, je weet nooit waar je uitkomt. Wie een blad opmaakt, werkt binnen een duidelijk omlijnd kader met vaste kolommen, lettertypes, bladspiegel, wekelijks terugkerende series. Die houvast geeft rust, het is heerlijk, creatief werk. Ik krijg ook veel vrijheid, word bij Observant aangemoedigd om dingen uit te proberen, en nee, ik ben niet vaak teruggefloten.”
De voorpagina, die fungeert als een eyecatcher, dat is immers het eerste wat de lezer ziet, is vaak een puzzel. “Hoe sneller ik een idee heb, hoe beter. Anders ga ik te lang klungelen en wordt het snel gekunsteld.” In haar eerste jaren bij Observant mocht ze meer freewheelen, vindt ze, zeker bij de illustraties. “Het was een echte leerschool, heel stimulerend. De afgelopen tien jaar is het wat directiever. Ik vind het fijn als ik de kern van het verhaal krijg waarvoor ik een tekening moet maken. Ik wil geen voorgekauwd plaatje, dat beperkt me, ik wil graag zelf losgaan.”
Simone Golob-opmaak
Op de vraag wat typisch een Simone Golob-opmaak is, blijft het even stil. “Lastige vraag.” Dan: “Als ik de muur hier vol zou hangen, dan zie ik een lijn: heel basic, dus geen elementen toevoegen die geen waarde hebben, geen toeters en bellen, nooit saai, veel beeld en kleur. Kortom: eenvoudig en speels.” Net als haar tekeningen. Ze vertelt over Geert Setola, die in een ver verleden het ontwerp van Observant maakte: “Geert was mijn mentor en beeldredacteur in de periode dat ik illustreerde voor APG/ABP; als het gaat om illustraties krijg ik bijna nooit tegenspraak, maar van Geert juist wel. Het was nooit in een keer goed, ik werd uitgedaagd om verder te onderzoeken, dieper te graven. Hetzelfde deed Tim Hunt, directeur van Ikon Images in London. Dat was heel leerzaam. Bij Observant komt er ook wel tegengas, maar dat is toch anders dan de kritiek van mensen uit het eigen vak.”
Op woensdag zit ze standaard in het kleinste kamertje van de redactie voor de Applecomputer. “De afgelopen decennia is er technisch heel veel veranderd. In de eerste jaren liep de computer meer dan eens vast en was je alles kwijt. Konden we weer van voren af aan beginnen.” Ze herinnert zich dat het versturen van de krant naar de drukkerij per telefoon ging. “Nu kost dat vijf minuten via de Apple, toen zeker 1,5 uur. Maar de krant is wel de krant gebleven: nieuws, vaste rubrieken, columns.” Op de vraag wat het moeilijkste in die 27 jaar was, blijft het opnieuw stil. “Niets. We kwamen er altijd samen uit.”
Olijfolie
En nu? “Ik krijg eindelijk weer meer tijd voor mijn eigen werk, de icoontjes. En om Grieks te leren, dat wil ik nu gestructureerd aan gaan pakken.” Geen overbodige luxe want ze verblijft steeds meer maanden per jaar in Griekenland met haar man, een Nederlandse Griek. Ze hebben daar een huis en importeren inmiddels olijfolie en honing (direct van de boer) naar Nederland. “Ik doe de sociale media, fotografie, maak de etiketten, verpakkingen en brochure. En de marketing. Ik ben er (weer) onbezonnen ingerold, spontaan. We zien wel waar we uitkomen.”