Hup, weer ging iets van afval in de grote mond van Holle Bolle Gijs. De twee meisjes renden steeds opnieuw van hun picknickplek naar de bekende prullenbak in de Efteling. Ze lachten zó hard, het werkte aanstekelijk. De nieuwste Holle Bolle Gijs – er staan er een paar in het pretpark – heet Broeder Gijs, een overleden monnik die niet alleen ‘Papier hier’ en ‘dankjewel’ roept, maar met een grafstem ook allerlei rijmpjes eruit spuugt. Ik betwijfel of de meisjes begrepen wat ie allemaal zei: ‘Een vel papier of een geschrift, is voor mij een gróte gift’ en ‘papier is geduldig, maar mijn geduld is niet oneindig meer’. Overigens accepteert Gijs niet alleen papier, maar ook kauwgom, koude frieten en bananenschillen.
Ik had mijn werkrugzak mee naar de Efteling. De meisjes vroegen of ik iets kwijt wilde – voer voor Gijs. In mijn tas zag ik een verfrommelde oude Observant. Even twijfelde ik, maar ik gaf ze een snoeppapiertje.
Iets verderop zat een jongeman op zijn telefoon te scrollen, overduidelijk in de Efteling-app, want hij schreeuwde dat de wachtrij bij de Baron “maar 20 minuten” was. Snel was ie weg. Vroeger had je een plattegrond in handen. Nu is de Efteling volledig gedigitaliseerd. Je kunt zelfs virtueel plaatsnemen in de wachtrij bij de nieuwste attractie Danse Macabre. Met één druk op de knop (in de app) reserveer je een plekje en krijg je een melding als je aan de beurt bent.
Eenmaal thuis haal ik mijn rugzak leeg. De verfrommelde oude Observant leg ik op tafel. Was ik een jaar geleden in de Efteling, dan had ik ‘m vast en zeker aan Gijs gevoerd. Maar sinds ik weet dat we na de zomer geen krant meer uitbrengen, ben ik er meer van gaan houden, alsof het een collector’s item is waar ik niet vanaf wil. Wat heeft papier toch een ongelooflijke charme.
In de woorden van Holle Bolle Gijs zou ik willen zeggen: ‘Dankjewel’ lezer voor het 46 jaar lang verslinden van ons papier. Na de zomer vind je Observant nooit meer verfrommeld in je rugzak, een treincoupé, op een bureau of een lege stoel in de collegezaal. Je vindt Observant in je inbox, in nieuwsbrief-vorm, misschien even wennen, maar net zo onmisbaar en aanwezig als de krant.
De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie