Ja dus. En sterker, niemand vond dat echt erg. Toegegeven ja, die twee weken waren wel erg lang, per augustus 1986 werd het één week, dat viel best te behappen. Het leven was iets minder gehaast dan nu, maar niet op de redactie zelf. Daar moesten we rekenen met harde deadlines, de krant moest op vrijdag (later donderdag) in de facultaire gebouwen liggen en de ellenlange artikelen die we toen regelmatig schreven, gingen de dag tevoren allemaal als getypte velletjes naar een desolaat industrieterrein in Heerlen. Niet per post, nee, persoonlijk gebracht, door de redactie-assistente of door een redacteur. Met de auto, soms met trein en bus, naar de drukker, het Limburgs Dagblad; daar maakten ze veel meer periodieken dan alleen de eigen krant. De kopij werd vervolgens overgetikt op grote zetmachines, die loden letters uitspuugden waarmee kolom voor kolom werd gedrukt.
Hub uitspreken als Huub
En dan was daar Hub. Uit te spreken als Huub. De goedgemutste opmaker die al die kolommen met een scherp mesje te lijf ging om zo een krantenpagina in elkaar te zetten, samen met de redacteur van dienst. Regel voor regel, alinea voor alinea werd verplaatst om tot een toonbare pagina te komen, met foto’s en advertenties die afzonderlijk werden aangeleverd. Maar Hub had het niet gemakkelijk met Observant. Want als hij ’s morgens voortvarend de krant in elkaar zette, kwam daar na de lunch altijd het moment dat de zaak stokte: er ontbraken nog artikelen, of foto’s, of allebei. Dan zat in Maastricht nog iemand een laatste stuk te typen dat vervolgens pas tegen het einde van de middag in Heerlen belandde: chagrijn aan alle kanten, zeker ook bij Hub die al lang voor een andere opdrachtgever aan de slag had moeten zijn of die zijn werkdag erop had zitten en naar huis ging, en ook bij de hoofdredacteur die smekend coulance bepleitte, of woedend opeiste. Het kwam voor dat de krant dan niet op vrijdag maar pas begin volgende week werd verspreid.
Eind jaren ’80 deden computers, opmaakprogramma’s en floppydisks hun intrede. We maakten de krant voortaan zelf op, Hub was “blij dat ie van ons af was”.
Decaan die de laan uitvloog
Maar papier bleef papier, de nieuwscyclus besloeg nog altijd een week, en ja, dat duurde wel eens lang voor het lezerspubliek, te lang. Bij spannende ontwikkelingen werden de kranten uit de bakken gegrist: een decaan die de laan uit vloog en een week later in een interview zijn kant van het verhaal opdiste; facultaire bezuinigingen waarbij voor hele vakgroepen opheffing dreigde; diensten/servicecentra die voor de zoveelste keer werden gereorganiseerd. Die edities werden vol ongeduld afgewacht. Door het universitaire voetvolk dat nu eindelijk eens ècht wilde horen hoe het zat, maar ook door al die hotemetoten die hoopten er niet al te slecht vanaf te komen.
Dieptepunt
Er was ook een enkel dieptepunt. Soms kwam Observant met een kritisch verhaal over een faculteit die toevallig net die zaterdag een Open Dag hield. Het is een paar keer voorgekomen dat facultaire bestuurders hun academische mindset dan tijdelijk verruilden voor die van een ordinaire marketeer en de kranten uit de bakken lieten halen. Op maandag waren ze dan weer terug.
Ach, dat is dan tenminste één voordeel van louter online publiceren: zo’n brutaal geintje kunnen ze echt niet meer flikken.
Wammes Bos, redacteur Observant van 1986 tot 2018