“Ja, er hangt veel vanaf, maar je zou ‘m zonder stress moeten kunnen schrijven”, dat was volgens petitie-initiatiefnemer Milan Miljkovic de boodschap die de psychologiestudenten aan het begin kregen over de ‘substantiële analyse’, een document van vijfduizend woorden waarin ze reflecteren op hoe ze zich hebben ontwikkeld. Dit gaat samen met hun portfolio en een advies van de mentor naar een commissie die besluit of ze wel of niet doorgaan naar het tweede jaar.
Overwerkt
De studenten schrijven de analyse op basis van de feedback die ze door het jaar hebben gekregen van docenten, in plaats van traditionele cijfers. “We staan achter dat systeem”, zegt Miljkovic. “Maar er is een aantal problemen. De feedback komt vaak te laat. Ik kreeg bijvoorbeeld begin juni een opdracht terug die ik al begin maart had ingeleverd. Dan heb je geen tijd meer om aan de verbeterpunten te werken of ze hebben zichzelf al op een andere manier opgelost. Sommige opmerkingen zijn volstrekt onbruikbaar. ‘Je hebt een coole vibe’, bijvoorbeeld – wat moet je daarmee? Andere keren is het commentaar juist heel algemeen, alsof het gegenereerd is door AI. Neem een opmerking als ‘je kunt je kennis verbeteren door meer te laten zien dat je de stof begrijpt’, dat vertelt je niks over hoe je dat moet doen.” Dit, benadrukt hij, is niet de schuld van de tutoren. “Ze zijn zwaar overwerkt. Als jij vier tutorgroepen hebt, moet je van veertig studenten alles lezen. Nogal logisch dat het dan niet altijd lukt om op tijd goede feedback te geven.”
Desalniettemin zitten de studenten nu met de handen in het haar: zonder goed commentaar is het lastig om de substantiële analyse te schrijven. Daarbij vinden ze de informatie erover vaak onvolledig of ambigu. “Bijvoorbeeld: je ‘bewijst’ je voortgang aan de hand van gemaakte opdrachten, daar mogen maximaal twee groepsopdrachten bij zitten”, vertelt Miljkovic. “Maar in de lijst stonden opeens opdrachten die mensen individueel hadden gemaakt, vermeld als ‘groepsopdracht’. Dat zorgt voor stress, soms tot vlak voor de deadline.”
Niet nieuw
De klachten zijn niet nieuw voor het bestuur, zegt vice-decaan onderwijs Rob Ruiter, maar de petitie – inmiddels door ruim een kwart van de eerstejaars ondertekend – verraste hen wel. “Vooral omdat deze eindopdracht vorig jaar geen enkel probleem opleverde. We hadden liever gezien dat de studenten hun zorgen op een andere manier hadden geuit. Er is bijvoorbeeld net een grote enquête geweest, waaruit overigens blijkt dat het merendeel tevreden is over hoe het gaat. Ook waren er spreekuren, waar nauwelijks gebruik van is gemaakt.”
Dat neemt niet weg dat er inderdaad ruimte is voor verbetering, erkent hij. “We horen en zien dat. Het is bij een vrij nieuw programma als dit een continu proces, waar we regelmatig met verschillende gremia zoals de faculteitsraad en de opleidingscommissie over praten.” Het gaat dan onder andere over efficiëntere communicatie. “Waardoor de lijntjes tussen bijvoorbeeld tutoren korter zijn, zodat je bij twijfel sneller kunt afstemmen.” Ook wil men de vertraging op en kwaliteit van de feedback aanpakken. “Drie tutorgroepen onder je hoede hebben, dat is te veel binnen dit systeem, daar hebben we ons op verkeken. We gaan het anders plannen, zodat docenten dit volgend jaar niet meer hoeven te doen.” De werkdruk is een belangrijk punt, zo bleek tijdens de laatste raadsvergadering afgelopen donderdag waar de petitie aan de orde kwam. Het bestuur zet in op minder, maar wel betere feedback door mentoren en tutoren.
Laten zien wat je doet
Faculteitsraadvoorzitter Michael Capalbo was blij te horen dat men er serieus naar kijkt en gaf als tip: maak aan iedereen duidelijk waar je mee bezig bent. “Mensen willen graag zien wat er met hun aanbevelingen wordt gedaan.” Ook vindt de raad het positief dat de veranderingen al in gang zijn gezet. In een brief aan het bestuur schreven ze eerder een gevoel van urgentie te missen.
Miljkovic sluit zich daarbij aan. Volgens hem was de petitie vooral een laatste redmiddel, omdat de studenten het gevoel hadden dat er niet naar hen geluisterd werd.