Dromen - vervuld of niet?

In deze serie vertellen alumni van de Universiteit Maastricht of de toekomstdromen die ze als student hadden zijn uitgekomen. 

Oud-student IB Maarten Scholts: “Ik was recordhouder niks doen.”

Oud-student IB Maarten Scholts: “Ik was recordhouder niks doen.”

Auto’s, auto’s, auto’s. Over iets anders ging zijn interview in 2003 niet. Hij wilde directeur van Ferrari worden, het merk zou hij eigenhandig beschermen tegen een overname door Mercedes of Volkswagen. Zijn huis moest bovendien groot genoeg zijn om zijn wagenpark te herbergen. Vijf rode blinkende Italiaanse raceauto’s voor een ritje op zondagmiddag “en een Golf GTI voor de boodschappen”. Maar het kan verkeren. Maarten Scholts (36) rijdt zestien jaar later namelijk niet in een Ferrari. Not even close. Verder dan een Peugeot (“wel een GTI!”) is hij niet gekomen. En zijn baan? Contractmanager. Bij? Wie had dat kunnen bevroeden…. de Nederlandse Spoorwegen.

Madrid, Parijs, Afghanistan, Oeganda, en nu Mexico

Madrid, Parijs, Afghanistan, Oeganda, en nu Mexico

Groots en meeslepend leven, schrijven, de wereld ontdekken. Zo zag alumna Judith Maas het leven voor zich in de studententijd. Haar dromen zijn wel en niet uitgekomen. Als diplomaat – nu plaatsvervangend ambassadeur in Mexico - heeft ze vele continenten gezien. Maar onder de oppervlakte smeult nog steeds het verlangen om in de voetsporen van kinderboekenschrijfster Thea Beckman te treden.

“Mijn studie zag ik toch een beetje als een noodzakelijk kwaad”

“Mijn studie zag ik toch een beetje als een noodzakelijk kwaad”

“Bent u tevreden met uw uiterlijk? Tsja, ik was liever 10 cm langer en/of 5 kilo lichter, maar om nou te zeggen dat ik mezelf wanstaltig vind …

Kinderwens? ‘Dat is wel het laatste waaraan ik wil denken’, ontbreekt als antwoordmogelijkheid op deze datingsite.

Rookt u? Kak, daar gaat mijn droomvrouw voor wie ik graag de peuken zou laten liggen.”

Oud-student Inge van Kan: “Hij was zijn wilde haren kwijt en was ready to settle”

Oud-student Inge van Kan: “Hij was zijn wilde haren kwijt en was ready to settle”

5 september 2015, Chateau Neercanne: “Ja Max, je denkt misschien dat je het zelf hebt bedacht, dat huis op Sint Pieter wat jullie vorige maand hebben gekocht. Maar niks is minder waar. Je bent gemanipuleerd. Het was een vooropgezet plan.” De getuige van Inge van Kan (35) trekt een vergeelde Observant uit haar binnenzak en begint het interview van de toen 19-jarige rechtenstudent voor te lezen. “Ik heb het naar mijn zin in Maastricht. Daar zou ik later, nadat ik de rest van de wereld gezien heb, graag terugkomen. Sint Pieter lijkt me wel wat.”

“De pijn moest groot genoeg zijn om dingen anders te gaan doen”

“De pijn moest groot genoeg zijn om dingen anders te gaan doen”

Ze is in rustiger vaarwater terechtgekomen. Haar werk als programmamanager bij een coachingsbureau, haar liefde voor Onno (“Ik kwam hem op mijn 31e verjaardag tegen in de kroeg”): Jorien Knevel noemt de afgelopen jaren de gelukkigste van haar leven. Maar de aanloop was hobbelig. Studeren, werken: allemaal “wel leuk”, maar ze miste zingeving, “iets betekenen voor anderen”. Regelmatig sloeg haar hoofd op hol bij vragen over het leven en toekomstdromen. Wat wil ik bereiken? Wie wil ik zijn? En toen kwam de grootste slag: een burn-out.

“Ik bleek niet van lezen én niet van schrijven te houden”

“Ik bleek niet van lezen én niet van schrijven te houden”

Op de zolder van het Bonnefantenklooster, tot 1789 het domein van de zusters Sepulchrijnen en van 1952 tot 1979 van het Bonnefantenmuseum, staat een kast. I can do it en Ik kom hier uit prijkt op de boekenkaften op de bovenste plank. Eronder staan folders. Over faalangst, depressie, negatieve zelfbeelden en (voor iedere student herkenbaar) uitstelgedrag. Het is de kast van Sibren Fetter (37), loopbaancoach bij de Universiteit Maastricht.

“Als je teveel naar de toekomst kijkt, geniet je te weinig van het hier en nu”

“Als je teveel naar de toekomst kijkt, geniet je te weinig van het hier en nu”

Er rijden een week lang geen treinen tussen Sittard en Maastricht. Ik ben veroordeeld tot de buurtbus van Veolia die me afzet. In Bunde. Een dorp waar je risicoloos een kanon kan afvuren. Ik bel aan bij een rijtjeshuis met een speeltuin voor de deur. De vriend van Yonne Tangelder (36) doet open. “Ze is even rijstevlaai halen bij de bakker om de hoek.” Binnen ruikt het een beetje muf. Aan de muur hangt een koekoeksklok; voor het raam staat een luie stoel met bloemetjesmotief. Dit wordt het meest burgerlijke interview van de hele serie stel ik me voor. Een misvatting, blijkt al snel.

 “Ik was echt heel bang, maar moest de jungle uit, op zo’n moment schakel je je angst uit”

“Ik was echt heel bang, maar moest de jungle uit, op zo’n moment schakel je je angst uit”

In juli 2017, tijdens haar eerste reis als oorlogscorrespondent, vlogen de kogels haar letterlijk om de oren. Lisa Dupuy (28), afgestudeerd aan het University College Maastricht, kwam in een hinderlaag terecht in de jungle van Oost-Congo. “We zaten midden in het Okapi-natuurreservaat en werden overvallen door een bende criminelen die op zoek was naar goud en geen pottenkijkers duldde.” Vijf mensen van haar groep - het ging om in totaal twintig journalisten met hun begeleiders: park rangers - vonden de dood. “Ik was compleet verrast, wilde weg rennen, maar had geen idee waarheen.”

“Je kan toch onmogelijk beloven dat je eeuwig van iemand blijft houden?”

“Je kan toch onmogelijk beloven dat je eeuwig van iemand blijft houden?”

Kinderen? Ze moest er niet aan denken. Volgens de toen 23-jarige Marjolijne van der Stoep, nu bijna veertig, zouden mensen wat vaker moeten nadenken voordat ze aan kinderen beginnen. Niet iedereen was volgens haar geschikt voor het ouderschap. Zijzelf incluis. Naar eigen zeggen zou ze een hele slechte moeder worden, zonder overwicht en makkelijk over te halen.

Oud-rechtenstudent Hans Wassink: “Ik heb genoten, maar verloor uiteindelijk mezelf”

Oud-rechtenstudent Hans Wassink: “Ik heb genoten, maar verloor uiteindelijk mezelf”

“Mijn huidige leven heb ik te danken aan het interview in Observant!” Hans Wassink (37) houdt er nog steeds van om alles dik aan te zetten. Van alle toekomstdromers was het interview met de toen 22-jarige vierdejaars rechtenstudent met afstand het meest uitgesproken. Hij wilde een grote decadente lul worden. Een wereldbol met cognac en whisky, een Chesterfieldstoel en een dikke sigaar. In de tuin een groot zwembad en een Mercedes voor de deur. Oh ja, tussendoor wilde hij ook nog best even een beleidsplannetje schrijven om daarmee als president van Israël voor wereldvrede te zorgen.

Oud-student cultuurwetenschappen Frouke Verhagen: in zeven jaar tijd 265 kinderen ter wereld gebracht

Oud-student cultuurwetenschappen Frouke Verhagen: in zeven jaar tijd 265 kinderen ter wereld gebracht

Ze was achttien, eerstejaars cultuurwetenschappen en vond zichzelf al burgerlijk. “Een huisje-boompje-beestje mens.” Niet overmatig ambitieus en ze zou er geen moeite mee hebben om huisvrouw te worden. Tenminste, als haar man maar genoeg zou verdienen. Vijftien jaar later is er niet veel veranderd. Frouke Verhagen (33) is getrouwd, rijdt in een Skoda en woont in een schattig jaren-dertig-huis in een “rustige kindvriendelijke buurt” in Den Haag waar de straten vernoemd zijn naar vruchten. Binnen struikel je over het speelgoed. Een Ikea-keukentje en boven de schouw een groot knutselwerk. Vermoedelijk gevingerverfd door haar vierjarige zoontje Fedde.

Oud-rechtenstudent Niels van der Laan: “Ik dacht dat het een scharrel zou zijn, maar ze werd de liefde van mijn leven”

Oud-rechtenstudent Niels van der Laan: “Ik dacht dat het een scharrel zou zijn, maar ze werd de liefde van mijn leven”

In 2003 vroegen we Maastrichtse studenten naar hun toekomstdromen. Hoe staat het daarmee anno 2019? Zijn ze uitgekomen? In dit jubileumjaar (Observant wordt 40!) zoeken we hen, rond de veertig inmiddels, opnieuw op. Niels van der Laan was in 2003 als studentjournalist verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de portretten, en ook nu neemt hij een flink aantal voor zijn rekening. Maar vandaag staat hij zelf in het middelpunt: over het jongetje dat niet tegen onrecht kon, genoot van advocatenseries op tv, en conform zijn voornemen op zijn 24ste strafrechtadvocaat werd.