Het modellenwerk past me als een jas. Ik vind het ontzettend leuk, maar ik denk niet dat ik een prototype model ben. Gelukkig bestaat dat ook niet. Ik ben van nature nogal introvert, vroeger althans. Als kind had ik drie brillen en vijf beugels. Het modellenwerk heeft me ten goede veranderd, ik ben meer outgoing en sociaal vaardiger geworden. In deze baan werk je met ontwerpers, fotografen, visagisten, stylisten en steeds in wisselende samenstellingen, dus enig sociaal gevoel komt van pas.
Ik kom uit een gefortuneerd gezin. Thuis hadden we het goed. Mijn ouders zijn allebei verpleegkundige, maar mijn vader is snel geswitcht naar het bedrijfsleven. Nu verkoopt hij onder andere innovatieve desinfectiemiddelen aan ziekenhuizen. Mijn moeder werkt in een abortuskliniek. Ze hebben me alle kansen gegeven en de vrijheid om mijn eigen pad te kiezen. Ja, ook voor het modellenleven, al waren ze daar in het begin wat voorzichtig mee. Ik was pas veertien toen ik werd ontdekt in een winkelcentrum. De beugel was er net die week uit. Het was kerst, ik stond in een kadowinkel en ineens sprak een agent, die ik nu nog steeds heb, me aan. Of ik er weleens aan had gedacht om model te worden. Eerst zei ik nee, daarna spraken we af dat ik erover zou nadenken en na kerst iets zou laten weten. Het was een sprong in het diepe, maar beangstigend vond ik dat niet, ook omdat je in een rol kruipt. Met veel make-up. Mijn vader bladerde doodleuk over me heen, toen ik hem het magazine gaf waar ik in stond.
Ik ben dol op een vette hap. Ik ben er niet per se een liefhebber van, maar ik houd wel van een pizza af en toe. Ik ben bewust met mijn dieet bezig. Ik maak slimme keuzes. Als ik zin heb in iets lekkers, kies ik niet voor koekjes maar voor dadels of noten. Ook sport ik vier keer per week. Hardlopen en poweryoga. Dat laatste klinkt zweverig, maar het zijn vooral spieroefeningen. Er is niemand die mijn gewicht in de gaten houdt. Als je bij een nieuw agentschap begint, worden je maten gemeten, met als ideaal 90-60-90. Maar daarna gebeurt dat nog maar heel af en toe. Ik loop ook vaak binnen, dus ze zouden het ook gewoon zien als ik wat zou bijkomen.
Wat zoek je in een geliefde? Die moet betrouwbaar zijn en me vrij laten. Betrouwbaar in de zin van dat je weet wat je aan elkaar hebt, dat je open bent tegenover elkaar. Mijn vak vraagt best veel van mijn vriend. Ik ben vaak weg, werk met veel verschillende fotografen en ontwerpers en sta ook regelmatig in bikini. Een jaloerse vriend is dan niet handig. Luc is heel relaxed en weet dat ik geen grens over ga. Kwestie van vertrouwen. Ook in praktisch opzicht vraagt het modellenwerk veel van hem. Een tijd terug kwam ik op dinsdagmiddag terug van een casting in Amsterdam en eenmaal thuis hoorde ik dat ik ’s avonds naar Parijs moest voor een casting bij Givenchy. Zo’n kans laat je niet lopen. Dus mijn vriend heeft me meteen naar het treinstation in Antwerpen gebracht, en een paar dagen later kwam hij zelf naar Parijs.
Niets avontuurlijkers dan de wetenschap. Ik weet niet of ik het daar helemaal mee eens ben. Avontuurlijk vind ik de ongebaande paden, de nieuwe vragen, nieuwe invalshoeken. Maar ook onderzoekers moeten rekening houden met praktische zaken als uitvoerbaarheid, en financiering. Dat is natuurlijk logisch, maar het beperkt je wel. Ik heb zelf een keer een voorstel voor een promotieonderzoek geschreven over luchtvervuiling in stedelijke gebieden, over hoe bepaalde sociale groepen hier wellicht onevenredig vaak aan worden blootgesteld. NWO vond het project te groot voor één onderzoek, en terugkijkend zat daar misschien ook wel wat in. Wat ik bedoel is dat je wel groots kunt denken, maar niet altijd groots kunt uitvoeren.
Ik ben graag alleen. Ik vind het niet erg om alleen te zijn, maar het is ook weer niet zo dat ik me soms terugtrek. Ik zit al vaak genoeg alleen in treinen en vliegtuigen.
Ik erger me het meest aan... Mensen die zich boven anderen stellen. Die kom je overal tegen en dus ook in de modewereld, al heb ik zelf bijna nooit vervelende ervaringen gehad. Waar je in deze wereld ook tegen moet kunnen, is lange dagen maken. Tot drie uur ’s nachts doorwerken en ’s ochtends weer vroeg aan de slag. Vroeger werkte ik weleens vijf weken achter elkaar, eerst in Parijs, dan New York, Londen, Milaan en weer in Parijs. Dan kwam je doodmoe thuis, maar het was de kick van zo'n fashionweek helemaal waard.
Over tien jaar... Ben ik in waarschijnlijk geen model meer. Ik ben dan 36, en ondanks dat er een aantal hele goede modellen van die leeftijd rondlopen, gaat de meerderheid tegen die tijd zelf ‘met pensioen’. Ik zal het zeker missen. Dat had ik ook al toen ik er vijf jaar tussenuit ben geweest om biomedische wetenschappen en global health aan de UM te studeren. Na mijn studie vroeg mijn agent of ik een comeback wilde maken. En dat heb ik toen gedaan, ik miste het avontuur, de onvoorspelbaarheid, dat je nooit weet hoe de week eruit ziet. Maar goed, over tien jaar is dat dus waarschijnlijk afgelopen en ga ik weer het onderzoek in.