Het verhaal: Zum Goldenen Handschuh is de naam van een buurtkroeg in Hamburg waar elke avond dronkaards en prostituees naartoe komen voor schnaps, schlagermuziek en sigaretten. Tot de stamgasten van deze afvoerput van het lokale nachtleven behoort ook de onooglijke, seksueel gefrustreerde Fritz Honka (Jonas Dassler). Wat de andere bezoekers van de kroeg niet weten, is dat Honka het heeft gemunt op de oudere dames in het café, die hij thuis vermoordt en in stukken snijdt.
Heintje, Adamo en Freddy Quinn op de soundtrack. Dat moet wel een goede film zijn:
- Waar in veel films seriemoordenaars een zekere charme meekrijgen – zie de kritiek op de Ted Bundy-biopic Extremely Wicked, Shockingly Evil And Vile die momenteel op Netflix te zien is – kiest regisseur Fatih Akin (Gegen Die Wand) resoluut voor een andere koers. Zijn Fritz Honka, gemodelleerd naar een seriemoordenaar die Hamburg in de jaren zeventig onveilig maakte, is een weerzinwekkend monster. Dat valt te prijzen: in commerciële films staat te vaak het plezier van de seriemoordenaar centraal en is er te weinig aandacht voor het lijden van het slachtoffer.
- Uw recensent heeft in zijn leven menige ranzige kroeg van binnen gezien, maar niets kan je voorbereiden op de aanblik van Zum Goldenen Handschuh, een morsige bar waarvan de stamgasten luisteren naar bijnamen als Tampon-Günther, Soldaten-Norbert (een oud SS’er), Leiche en Doornkaat-Willy (Doornkaat = een merk schnaps). Een deel van de clientèle lijkt al bij leven in staat van ontbinding te verkeren. De kroeg bestaat overigens nog altijd. Mocht je deze zomer in Hamburg belanden: op Hamburger Berg 2 in de wijk St. Pauli is het allemaal te doen.
Al net zo vervelend als die seriemoordenaarsfilm van Lars von Trier:
- Grotesk. Ranzig. Verrot. Verdorven. Deprimerend bruin. Aldus internationale filmcritici na de wereldpremière van Der Goldene Handschuh tijdens het filmfestival in Berlijn. Al die adjectieven zijn juist (en voor sommige lezers misschien eerder een aanbeveling dan een waarschuwing), maar het belangrijkste adjectief zijn de critici vergeten: eentonig.
- De films van de Oostenrijkse filmmaker Ulrich Seidl geven ook vaak een kijk in de kruipruimte van de samenleving, maar in die films is steevast een zekere mate van empathie en humanisme te vinden: ingrediënten die hier node worden gemist. Enkel in het middenstuk van de film – als Honka even gestopt is met drinken, aan een baan als nachtwaker is geraakt en toenadering zoekt tot een vrouwelijke collega – is even de mens Honka zichtbaar; een tragisch figuur die niets liever wilde dan een normaal leven leiden.
- De make-up afdeling vliegt uit de bocht: de jonge acteur Jonas Dassler werd zo zwaar toegetakeld dat de acteur onzichtbaar wordt onder de gezichtsprothese.
Het salomonsoordeel: Het is stilaan de hoogste tijd voor een moratorium op films over seriemoordenaars.
Mark Vluggen