Een journalist zonder eelt op de ziel heeft het moeilijk. Hij of zij moet tegen een stootje kunnen. Je staat immers altijd met je artikelen en reportages in de etalage. Wie zijn nek uitsteekt kan op twitter een storm van ellende verwachten, en een enkeling krijgt zelfs te maken met fysiek geweld.
Wangedrag of onfatsoenlijke bejegening. Dat valt hier op de redactie alles mee. Observant wordt weleens een keer oncomplimenteus de Telegraaf genoemd, en ook het scheldwoord riooljournalistiek valt soms, maar verder, nee. En onderlinge pesterijtjes op de redactie? Nee, gelukkig niet. We zeggen elkaar soms de waarheid, maar dat gebeurt – een enkele sporadische stemverheffing uitgezonderd – in alle redelijkheid.
Dat is niet overal zo binnen de Universiteit Maastricht. Onder anderen promovendi hebben regelmatig te maken met gedrag dat niet door de beugel kan. Ze durven vaak niets te zeggen, zeker als het om iemand gaat die invloed kan hebben op hun carrière. Daarom begon promovenda Katherine Bassil - zij had zelf last van pesterige opmerkingen - een blog: Speak Up UM. Pesterijen, intimidatie, onredelijke eisen of flauwe opmerkingen; studenten en medewerkers kunnen het kwijt op de blog. “Maar ook goede momenten; de ondertitel is ‘the good, the bad and the ugly’”, zegt Bassil. “Het is niet de bedoeling om mensen te beschuldigen of om te roddelen – daarom zijn alle verhalen geanonimiseerd – maar om de universiteit er bewust van te maken hoe mensen hier met elkaar omgaan.”
Iedere stap is er een, vindt ze, daarin gesteund door Daniel van den Hove, hoogleraar Neuroepigenetica die vindt dat de universiteit duidelijk moet maken welk gedrag gewenst is en welk niet. Hij schreef er een beleidsplan over. Openheid, zegt hij, daar begint het mee. Lees het verhaal van collega CF deze week.
Onfatsoenlijk gedrag. Ook studenten kunnen er wat van, blijkt uit het verhaal dat collega WD schreef en dat de volgende week in de papieren versie verschijnt. Een bepaalde groep klaagt over alles: de onderwijsgroep die hen niet bevalt, het accent van de tutor, moeilijke tentamenvragen, tikfouten in de examens, het niveau van het Engels, “verzin het en ze melden het”, vertellen docenten. Deze studenten stellen zich op als consument, verwachten meteen antwoord op hun soms onbeleefde mailtjes, ook als ze die op vrijdagavond sturen, en grijpen alles aan om de examenuitslag in hun voordeel aan te passen.
Het gaat om een minderheid, maar die is “wel heel mondig en er gaat veel energie naartoe. We hebben een grote groep harde werkers onder onze studenten waar onterecht steeds minder aandacht voor is, juist vanwege dat groepje met een grote mond”, verzucht een docent van de School of Business and Economics.
Zouden ze Observant lezen? Dan kunnen ze een keer in de spiegel kijken. Hopelijk helpt het.