Rector tijdens U-raadsvergadering: “Hoe kunnen we nu iets steunen waar we als UM fundamenteel tegen zijn?”

Rector tijdens U-raadsvergadering: “Hoe kunnen we nu iets steunen waar we als UM fundamenteel tegen zijn?”

U-raad vergadert over sancties tegen Tragos en Circumflex na misstanden

10-04-2025 · Nieuws

MAASTRICHT. Tragos en Circumflex begrijpen niets van het besluit van de Universiteit Maastricht om de banden op te schorten. Gisteren, tijdens de vergadering van de universiteitsraad, kreeg de rector enkele vragen voor de kiezen. Zij verdedigde de beslissing meermaals: “Stel je voor dat de UM alle eerstejaars ontgroent voordat ze naar het tweede jaar mogen, dat is toch onacceptabel? Dus waarom accepteren we het dan wel van de verenigingen?”

De universiteit bracht vorige week naar buiten dat er de afgelopen maanden meerdere incidenten zouden hebben plaatsgevonden tijdens introductieactiviteiten waarbij de grenzen van “fysieke veiligheid en persoonlijke integriteit” zijn overschreden. Het zou onder meer gaan om gevallen van flauwvallen, oververmoeidheid en een paniekaanval. De UM noemt het schendingen van de gedragscode en reageert met sancties. Die hebben verstrekkende gevolgen. Zo mogen Tragos en Circumflex niet meedoen aan de INKOM in augustus waar traditioneel nieuwe leden worden geworven. Ook hoeven ze vanaf september niet meer te rekenen op zogeheten ‘bestuursmaanden’, een financiële compensatie voor studievertraging van studentbestuursleden.
In een gezamenlijk persbericht noemen de studentenverenigingen de straf “buitensporig”; ze hebben geen idee over welke incidenten de UM het heeft.

Cirkeltje

Het hele gebeuren was voor de universiteitsraad aanleiding om het onderwerp te agenderen in de commissievergadering ‘onderzoek en onderwijs’, waarbij rector Pamela Habibović vanuit het college van bestuur aanschuift. Hoewel alle leden voorafgaand een vertrouwelijk document onder ogen hadden gekregen, waren er gisteren toch nog wat vragen.

Jop Smeets, in de raad namens DOPE en lid van Tragos, is benieuwd waarom de U-raad niet betrokken werd bij de besluitvorming (Habibović: “Ik zie niet in waarom; de UM heeft een relatie met de verenigingen”). En, wil hij weten: “Hoe ziet de universiteit de rol van traditionele verenigingen?” De rector legt uit dat ze niet tegen hun bestaan is, ze ziet dat ze belangrijk zijn voor een deel van de studentenpopulatie, dat ze ook goede dingen doen, “maar we geven alleen onze [financiële] steun als we het eens zijn, als ze zich houden aan onze overeenkomst, anders niet. Hoe kunnen we nu iets steunen waar we als UM fundamenteel tegen zijn?”
Om even later toe te voegen: “De verenigingen zijn onafhankelijk met eigen regels en tradities, maar we hebben wel een relatie vanwege die financiële bijdrage. Daarmee zijn we indirect verantwoordelijk voor de veiligheid.” 

Circumflex vorig jaar tijdens de INKOM

Studentlid Anne Smid (ook namens DOPE in de raad en lid van Circumflex) vraagt zich af wat het college van bestuur wil bereiken. Habibović: “Ze moeten zich beter gedragen, dit soort incidenten willen we niet. Maar we bewegen te veel in een cirkeltje, we gaan van incident, naar sanctie, naar aanpassing van de gedragscode. Bij een volgend incident begint het weer opnieuw. Dus hebben we gezegd: ‘Laten we over onze relatie nadenken, hoe kunnen we het anders doen?’”

Zelf-rapportage

Tragos en Circumflex zijn zwaar teleurgesteld, blijkt uit hun persbericht. Op schriftelijke vragen van Observant is nog geen antwoord gekomen. Als ze zich van geen kwaad bewust zijn en, zoals ze zelf stellen, niet op de hoogte zijn van de incidenten, waar komt het verhaal over flauwvallen et cetera van de UM dan vandaan? Volgens de rector zijn de incidenten boven tafel gekomen na een ‘zelf-rapportage’ door de verenigingen. Die kwam er op verzoek van het college van bestuur na een melding over misstanden tijdens de A-tijd. Habibović: “Na die melding ontstond er twijfel over wat er sinds september is gebeurd tijdens introducties.”

De rector vindt het nu tijd voor een bredere discussie en niet alleen over de relatie met Circumflex en Tragos. “Als je bijvoorbeeld als vereniging besluit dat ontgroeningen nodig zijn, omdat je anders geen ‘waarde’ zou hebben, tja, moet je dan als UM doorgaan met [financiële] steun?” De komende tijd zullen gesprekken volgen met deskundigen, de gemeenschap en verenigingen.

Auteur: Wendy Degens

Foto: Joey Roberts

Tags: tragos, circumflex, studentenverenigingen, gedragscode, ontgroening, a-tijd, aspiranten, disputen, sancties, grensoverschrijdend gedrag, studenten, rector, habibovic, uraad

Reacties

Huub van osch

Ik wil voorkomen dat we blijven reageren op elkaar, maar voor een academisch geluid is meen ik onderbouwing nodig. Ik zie die niet terug, ook niet in de reactie. Dat je iets niet steunt is iets anders dan dat je iets doelbewust kapotmaakt (waar jezelf de zin niet van in ziet). Dat is een vorm van Trumpiaansacteren.

Thomas Ziesemer

Probleme omtrent ongroening staan elk jaar in de krant en bezorgen de universiteiten een slecht imago. Hoe kunnen ze dan niet structureel zijn, in stilte behandeld worden en te maken hebben met karttrekkers ... context en cultuur? Stop die handel en richt voor goede dingen iets nieuws op.

Huub van osch

Als ik het artikel lees, blijft bij mij een gevoel van signaalpolitiek hangen. De studenten van DOPE hebben terecht kritische vragen gesteld en dat is prijzenswaardig. Maar ondanks die inzet blijft het voor mij volstrekt onduidelijk wat er nu precies aan de hand is. Er hangt een waas over het geheel – het lijkt te draaien om informatie die verenigingen zelf hadden moeten melden. Maar dat vertrekt vanuit de aanname dat iedereen altijd precies weet wat er verwacht wordt en dat alle betrokkenen zaken op dezelfde manier beoordelen. Helaas is de werkelijkheid complexer.

Moet een hele vereniging afgerekend worden op het gedrag van enkele leden? Zijn incidenten dan automatisch structureel? En zelfs als er fouten zijn gemaakt, is de reactie van de universiteit proportioneel? Ze kiest ervoor om met een persbericht afstand te nemen en financiële steun stop te zetten een landelijk publiek te informeren, inclusief verwijdering van de verenigingen van de INKOM. Naar de buitenwereld toe zitten de verenigingen het komende jaar in de hoek waar de klappen vallen en staan daar aan de schandpaal. Had dit niet ook in stilte en met nuance gekund?

Dit publieke signaal kan onbedoeld ook veel kapotmaken. Goede, betrokken studenten — de kartrekkers die het verschil maken — kunnen hierdoor afhaken. Juist deze studenten zijn van grote waarde voor de universiteit en voor het bruisende studentenleven dat zij zelf ook als belangrijke kruisbestuiving ziet. Als je als universiteit inzet vraagt van verenigingen, moet je ook de context en cultuur begrijpen waarin die inzet tot stand komt.

Daarom zou het de universiteit sieren om niet de spreekwoordelijke knuppel in het hoenderhok te gooien, maar in te zetten op visie, dialoog en het belonen van positief voorbeeldgedrag. Dat heeft wellicht meer effect dan straffen zonder context.

Zelf was ik ooit lid van KoKo, een vereniging die niet getroffen is door de huidige maatregelen. Binnen KoKo was ik lid van het dispuut Rhino, dat wel een ontgroening kent — maar in onze tijd vooral op een veilige en ludieke manier. Ik zie daar nog steeds delen van terug als jonge studenten kennismaken met al afgestudeerden in het kader van hun ontgroening. Elk jaar brengen de jongerejaars bovendien nog steeds een emmertje neushoornmest naar de lustrumboom bij de brand bierbrouwerij, inmiddels uitgegroeid tot een 30-jarige eik. Tradities als ontgroeningen kunnen dus creatief en verantwoord zijn en bijdragen aan zowel horizontale als verticale verbinding .

Vijf jaar lang heb ik mij ingezet voor de INKOM: van technische ondersteuning op de Griend tot aan het MECC tot theater en cabaretprogramma’s. Ook heb ik als lichttechnicus meegewerkt aan de lustrumvoorstelling van de universiteit in de schouwburg, met Job Cohen als tsaar in Anna Karenina. Die tijd, met zijn combinatie van studie en studentenleven, heeft mij ontzettend veel goeds gebracht. De wisselwerking tussen verenigingen en universiteit was daarin essentieel.

Nog steeds voel ik die verbondenheid. Ik keer graag terug naar Maastricht juist door die gecombineerde verbinding. Het studentenleven leeft, ook bij oud-leden. Ik hoop dat de universiteit het kind niet met het badwater weggooit en met de verenigingen werkt aan een duurzame oplossing.

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.