“Net nu ik naar Maastricht verhuis komen ze met een fietsvergoeding! Daar gaat mijn zakcentje”, grinnikt collega Riki Janssen als ze hoort van het nieuwe UM-mobiliteitsbeleid waarbij fietsende medewerkers geld krijgen voor de afstand die ze afleggen van huis naar kantoor (het minimum is waarschijnlijk vijf kilometer). Reken maar uit hoeveel ze misloopt: dertig kilometer per dag, drie keer per week, 20 cent per kilometer gokken we (op ‘de Berg’ zijn nog geen bedragen genoemd). Binnenkort ruilt ze haar huis in een Waals dorp in voor Maastricht en die minimumafstand gaat ze echt niet redden. Trouwens, geen enkele redacteur. We wonen allemaal (net) buiten het centrum. Peter Doorakkers woont over de grens in België: “Ik zit op 4,9 kilometer.” Zijn hoop is gevestigd op een weg die binnenkort wordt omgelegd waardoor er nog wat meters bij komen.
Vieze koffie, koude kantoren, parkeerleed: mensen maken zich vaak druk over alledaagse dingen die van ‘levensbelang’ zijn. De invoer van betaald parkeren in 2027 levert gemor op binnen de universiteit, zo blijkt uit het rondje dat we maakten om de meningen te peilen. De UM “straft” de automobilist, vinden critici. En dat terwijl ‘straffen’ niet de bedoeling is, onderstreepte de projectleider onlangs nog in Observant toen hij vertelde over de plannen. Het gaat om belonen (van de fietser) en ontmoedigen (van het autogebruik), allemaal om de CO2-uitstoot te reduceren.
Nadat hij het artikel vooraf ter inzage had gelezen, biechtte hij eerlijk op dat hij het “wat negatief” vond. Dat was zijn interpretatie, zijn bril, wierp ik tegen, hij weet immers waar de gevoeligheden liggen, waar kritiek op zal komen. Maar het beleid is zoals het is: zoet voor de fietser en zuur voor de automobilist. Journalisten moeten de feiten zo objectief mogelijk presenteren. Het maakt daarbij niet uit wat ze er zelf van vinden. Lezers vormen zelf wel een mening en die zal afhangen van persoonlijke omstandigheden, normen en waarden en in dit specifieke geval ook van hun dagelijkse vervoersmiddel.
Beauty is in the eye of the beholder: het is maar hoe je ernaar kijkt. Een klimaatbewuste lezer kan het zien als een stap vooruit, maar een medewerker met knieproblemen die niet kán fietsen en parkeerkosten moet betalen, voelt zich in de kou gezet.
De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie.