Ik moet iets opbiechten.
Op 11 december had Observant 14 in de bakken moeten liggen, het laatste papieren nummer voor de kerstvakantie. Maar die editie lag er dus niet. We eindigden het jaar met nummer 13, op 4 december. U heeft het vast niet gemerkt.
We besloten, enigszins ad hoc, ergens in november om een groot deel van december alleen nog online te publiceren. Wie in de (kranten)journalistiek zit, weet dat deadlines en ‘stress’ erbij horen. In november leek de pauzeknop van Observant – die op 18 december kon worden ingedrukt, want toen begon onze kerstvakantie – nog héél ver weg. We waren aan het aftellen: nog drie kranten, nog twee. Dat kon toch niet de bedoeling zijn? Een uitgeput team dat straks de helft van de vakantie ziek doorbrengt (want uitputting komt altijd naar ‘buiten’ als je vrij bent)?
Door één papieren editie te skippen, was de druk van de ketel. Het was geen keuze uit gemakzucht, we gingen niet lui achteroverleunen. We werkten vooruit voor januari en nog steeds waren er verhalen nodig voor een interessante website en onze wekelijkse nieuwsbrief. Collegevoorzitter Rianne Letschert werd informateur en het MUMC publiceerde een rapport waarin hard werd geoordeeld over de sociale veiligheid op de werkvloer. Nieuws dat we uiteraard wilden delen. We beseften ook: het is oké om negen in plaats van tien artikelen in de nieuwsbrief mee te nemen.
In veel organisaties is altijd bereikbaar zijn de ongeschreven norm, lopen agenda’s over en worden prestaties permanent zichtbaar en vergelijkbaar. Enerzijds worden er topprestaties verwacht, terwijl systemen die mensen structureel uitputten in stand worden gehouden, schreef Joost van der Weide, lector sociale innovatie aan de Windesheim hogeschool, in een opiniestuk op 22 december in de Volkskrant. Ik las zijn verhaal met grote belangstelling. Toevallig werken we – geïnitieerd door de Maastrichtse Jonge Academie – aan een interview met twee jonge wetenschappers over hun privé-werkbalans, werkdruk en hoe ze alle ballen in de lucht proberen te houden. Of neem het verhaal van deze week, over studenten die worstelen met mentale klachten als stress, spanning en faalangst. Mensen die niet meer weten hoe ze zichzelf staande moeten houden in een wereld die maar doordendert.
Hoewel het volgens lector Van der Weide goed is om mensen te leren omgaan met stress, heeft het geen zin als je de stressbronnen niet aanpakt, schrijft hij. En dat is dus precies wat we hebben gedaan: even de stressbron aanpakken. Ik kan u niet verzekeren dat we het in 2026 niet nog een keer zullen doen.
Namens de redactie, een gelukkig en gezond jaar!
De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie