In januari van dit jaar voelde ze “pure angst”, vertelt Nour Rigo. Wat moest ze doen na haar afstuderen? Een jaar er tussenuit; werken en daarna op reis? Zoeken naar een stageplaats in de journalistiek? Of toch maar een master? De inschrijvingsdeadline voor bepaalde opleidingen naderde immers met rasse schreden. “Ik dacht steeds: als ik nu iets kies, zit ik er voor de rest van mijn leven aan vast. Ik weet dat het niet zo hoeft te zijn, dat de toekomst nog heel open kan liggen, maar het lukte me niet om er zo naar te kijken.” Ze kreeg raad van vrienden: “Schrijf je gewoon in, en dan zie je straks wel of je het ook daadwerkelijk gaat doen.” En van haar vader: “Kies nu een studie, dat is beter dan blijven uitstellen. Blijkt het na een paar maanden een foute keuze, dan is dat geen ramp, dan weet je dat.” Zelf speelde ze meer met de gedachte om een tijd wat anders te gaan doen. “Ik zit al sinds jaar en dag op school, ben wel moe, even iets anders lijkt me mooi.”
Inmiddels is het eind maart en is de stress wat gezakt. Niet omdat ze de knoop heeft doorgehakt. “Ik heb geen tijd meer om bang te zijn, ik moet én aan mijn scriptie werken, én nog een vak doen, én me aanmelden voor masterstudies. In mei maak ik dan mijn definitieve keuze.”
Parijs
Een ding is al zeker: de tweejarige master internationale betrekkingen en journalistiek in Parijs, waar ze in november nog vol van was, is in ieder geval voor nu een gepasseerd station. “De inschrijfdeadline is al verstreken, dat was midden februari. Bovendien is ervaring in het werkveld een van de vereisten.” Dat kreeg ze niet voor elkaar, mede door haar studiereis naar Indonesië. Daar, in het katholieke dorpje Sanenu, deed ze afgelopen november een maand lang samen met studiegenoten uit Maastricht en van de universiteit van Kupang in West-Timor onderzoek naar onder andere het onderwijs, de waterschaarste en vrouwenrechten. “Het is een kleine gemeenschap, met kinderen die soms een uur tot anderhalf uur naar school moeten lopen en vaak na hun veertiende geen onderwijs meer volgen. De bewoners hebben er beperkte toegang tot elektriciteit en kampen met watertekort.”
Aarzeling
Een geweldige ervaring, zegt ze, die haar drang om te reizen en andere landen te leren kennen alleen nog maar heeft aangewakkerd. En opnieuw aarzelt ze: “Ik zag een interessante master in Lyon over social entrepreneurship.” En: “Een journalistieke stage in Frankrijk of Italië zou ook mooi zijn. Ik beheers beide talen [Rigo is voor een kwart Italiaans] op B2-niveau, zou vooral gaan om er nog beter in te worden en te kijken hoe het leven daar is.”
Ook de zoektocht naar een scriptieonderwerp bleek in januari verre van makkelijk. “Je wil iets uitdagends, iets nieuws en iets dat mogelijk is in tienduizend woorden. Mijn eerste voorstel ‘de evolutie van de kracht van de EU’ bleek veel te breed.” Voorstel twee, ‘Migratiebeleid binnen de EU: het verschil tussen theorie en praktijk’, kwam wel door de ballotage van haar twee supervisors, zij het dat ze ook dit onderwerp nog moest aanscherpen. Ze zit nu op schema, het hoofdstuk methodologie is zo goed als af, de deadline van 1 juni “ga ik halen”. Dan rest alleen nog die andere hobbel.