Vorig jaar ben ik voor het eerst op wintersport gegaan, wat nog best een stap is als je het van huis uit niet hebt meegekregen. Kloffie bij elkaar geleend, mentaal voorbereid op een week lang op je snufferd gaan, en de nachtbus in, waar natuurlijk nauwelijks geslapen werd. Door de grootte van de appartementen (en ietwat Machiavellistisch gedrag van de vrienden die liever van mijn vermeende gesnurk verstoken bleven) zou ik slapen bij een groep eerstejaars.
Het werd een bijzondere ervaring. De heren zopen zich zonder uitzondering voorbij het breekpunt, ontbeten steevast met Malibu-chocomel, stonden pas rond het middaguur op de piste en hielden zich in leven op een dieet van chips en diepvriespizza’s. Binnen een paar uur zag het chalet eruit als oorlogsgebied, en op de eerste avond mocht ik al het unicum aanschouwen van twee jongens die tegelijkertijd aan het urineren en braken waren in hetzelfde toilet. Ik werd tot een soort onwillige papa gebombardeerd die de chaos nog enigszins binnen de perken moest houden. De nacht voordat de serieuzere skiërs (waartoe ik mezelf bij navraag mocht rekenen, tussen de komische faceplants door boekte ik wel redelijk vooruitgang) een lange tocht zouden gaan maken, moest ik met de jongetjes gaan onderhandelen hoe laat de dronken Fransozen de deur uit zouden zijn. Onder het mom van ‘beter zelf tot drie uur zuipen dan tot drie uur wakker liggen van andermans gezuip’ schoof ik maar aan, en ik protesteerde ook niet toen een Franse studente onaangekondigd haar tong in mijn mond schoof (misschien was het andersom, dat weet ik niet echt meer). Desalniettemin: nooit meer skiën op vier uur slaap per nacht.
Hoe anders was het dit jaar: om negen uur de piste op, rond half vijf eraf voor een klein borreltje gevolgd door een gezonde maaltijd, vervolgens nog een kaartje leggen en voor middernacht onder de wol. Verstandig en toch gemoedelijk, de avonturen waren er overdag wel.
Na een paar dagen begon het toch te kriebelen en ging ik mijn oude roomies maar eens opzoeken. De muziek stond hard, de stemmen waren nog luider en buiten stond een hoeveelheid lege flesjes waar ze op camping de Appelhof op Terschelling een puntje aan zouden kunnen zuigen. De muur overzijds was al versierd met het restant van het dessert van die avond. Mooie gekkigheid. Een paar uur en evenzoveel biertjes later gaf ik de beschonken en onwelriekende jongens een hand en wenste ze succes. Allemaal leuk, maar ik ben er echt te oud voor.