De mooiste indruk die ik overhield aan de regiezitting voorafgaand aan het proces tegen Wilders was het contrast tussen de verklaring van de blonde volksmenner zelf en het protest van zijn volgelingen buiten op straat. Het sausje dat het al geruime tijd geweldig doet in de peilingen, begon te schiften. Terwijl Rutger Castricum de Tokkie-manifestatie onthutsend in beeld wist te brengen (“Voor vrijheid van meningsuiting, weet je tog zelluf!”) bracht hun leider een kalm betoog, voor het eerst ontdaan van alle hyperbolen die het zo goed doen op tv en de oneliners waar de Telegraaf banketletterkoppen van bakt. Terwijl Moszkowicz op de achtergrond verwoed de erectie probeert te verbergen die prompt verschijnt bij aanwezigheid van televisiecamera’s, is hun Geert kalm, timide bijna. Weg is de entourage, de rabiate haat van Barry Madlener, de horkerigheid van Hero Brinkman en de schreeuwerige massa mensen die in hun leider hun extreme wantrouwen tegen De Ander gelegitimeerd zien. Sec legt hij uit waarom hij gelooft in zijn versie van vrijheid van meningsuiting en waarom hij zich geroepen voelt de islam in Nederland te bestrijden. Hoewel de standpunten van de beste man abject zijn, staat hier een redelijk mens.
Het geeft stof tot nadenken. Wordt in deze rechtszaal nu impliciet toegegeven dat het allemaal een act is? Dat de retorische vlucht naar voren een noodzakelijk kwaad is om zijn electoraat bij de les te houden? Dat alle dwaze Kamervragen en wetsvoorstellen louter stijlmiddel zijn?
“Ach meneer de rechter, ik bedoel het allemaal niet zo, maar de mensen thuis verwachten het inmiddels een beetje, en zonder hen word ik straks geen premier, en dan mogen we over vijf jaar nog steeds maar 120 op de snelweg.”
Het duurt twee minuten. Daarna vervalt Wilders in bekende patronen: ik word monddood gemaakt, dit proces is groter dan ik, en ik ga het gebruiken om de islam in het beklaagdenbankje te plaatsen. De gewraakte uitspraken zouden op waarheidsgehalte moeten worden beoordeeld. Tientallen getuigen van over de hele wereld!
Een politiek proces? Gelul. Buiten de Kamer heeft men geen uitzonderingspositie (corrigeer me als ik het mis heb, ik studeer IB), en als je het met de wet niet eens bent, dien je maar een wetsvoorstel in. Je eerste echte, Geert!