Nadat duidelijk is geworden dat voor Plasterk de basisbeurs ter discussie staat, zijn studenten boos. Vrij terecht, aangezien niemand zit te wachten op een aanvullende schuld van meer dan drieduizend euro op jaarbasis, en de mensen die niet direct een respectabel loonstrookje kunnen verwachten van hun eerste baan (degenen die geen arts of accountant worden, bijvoorbeeld) al helemaal niet. Studierichtingen als filosofie zouden kunnen opdoeken. En wat doet een boze groep jongvolwassenen met een relatief lege agenda ? Die gaan iets bezetten. In Utrecht is het bestuursgebouw bijna een week ingenomen, in Amsterdam en Rotterdam werden collegezalen bezet, en ook in Wageningen en Delft werd geprotesteerd. De Groninger Studentenbond spreekt van een voorproefje van de acties die zullen volgen als de bezuinigingen in maart worden aangekondigd. Studerend Nederland roert zich. En in Maastricht? In Maastricht heerst een oorverdovende stilte.
Waar zou dat door komen? Tsja, de grootste studentenvereniging van Maastricht had het de afgelopen weken erg druk met bepalen welk verband de filmposters in het toilet en de dertien andere ‘kroegdelen’ van hun sociëteit mocht ophangen, de treinlimbo’s moesten na hun onderwijs natuurlijk snel weer naar huis om mee te helpen met de carnavalswagen, en onze Duitse medestudenten hebben zoals altijd meer animo om de universiteitsbibliotheek te bezetten.
Nu is het natuurlijk ook te verwachten dat het maar een klein groepje is, de studenten die elders in het land actie voerden, types die sociale geografie of Keltische talen en cultuur doen en die week nog niet echt iets omhanden hadden, maar toch, dat er hier geen kik gegeven werd? Blijkbaar denkt de UM-student dat het zijn tijd wel zal duren, laat onze kleine broertjes en zusjes op het VWO het voortouw maar nemen.
Het tekenende is niet zozeer dat er in Maastricht niemand op de barricade sprong, maar vooral dat dit ook door niemand werd verwacht. De portiers van de Minderbroedersberg zullen grappend tegen elkaar hebben gezegd dat ze zich geen zorgen hoefden te maken, DOPE had immers een paar weken eerder al een praatgroepje georganiseerd en daarmee zou de kous wel af zijn.
Ik kan het niet helpen te denken dat dit ook iets zegt over onze academische gemeenschap. We halen onze punten wel, we sporten twee of meer keer per week en ontplooien onszelf in binnen- en buitenland, maar de Universiteit Maastricht lijkt soms wel een apathische diplomafabriek. En daar zijn we allemaal debet aan.