Hoewel ik voornemens was me deze week te beperken tot het neerpennen van een leuk zuip-, kots- en neukverhaal, kunnen we er niet echt omheen: voor de ogen van nachtbrakend Nederland scheurde Balkenende-IV als een totaalruptuur uiteen. Gestart als het politieke equivalent van het paar warme sokken dat je voor je verjaardag krijgt, werd het besluiteloos, wat vervelend moraliserend, zonder echte visie en vrij passief, tot men op stel en sprong om het staatsrecht heen de halve Nederlandse bankensector nationaliseerde. Een zweem van flair was zelden te ontdekken.
Desalniettemin bleek Grijs-I (ik wou dat ik de term zelf had verzonnen) de afgelopen week wel degelijk gevoel voor dramatiek te hebben. Het leek wel gepland: net die ene dag dat er in Vancouver niet geschaatst werd zat menigeen toch tot diep in de nacht op het puntje van zijn stoel het onvermijdelijke af te wachten. De verslaglegging op TV was bijzonder komisch, doordat men zich bij gebrek aan nieuwe ontwikkelingen steeds in wanhopiger bochten ging wringen om de tijd maar te vullen. Op een gegeven moment was er nog wel een aardig drankspel van te maken: één slok als er naar het Binnenhof geschakeld wordt om geen nieuwe informatie te krijgen buiten de gestaag vorderende onderkoeling van de verslaggever ter plaatse, twee slokken wanneer Rick Nieman wéér over Twitter begint, en een ad fundum op het moment dat Frits Wester uit pure lamlendigheid ineens weer haar begint te krijgen. Toen was de anticlimax daar: JP sprak in karakteristiek matte tonen het requiem uit.
Ik snap Wouter Bos wel. Toen bleek dat Verhagen van plan was hem voor de zoveelste keer spreekwoordelijk over de tafel te buigen en in zijn geheime holte te bezitten, om er vervolgens in de kroeg tegen Donner en Hirsch Ballin over op te gaan scheppen, moet er iets in hem zijn geknapt. Het was genoeg geweest.
“Ach Wouter, ik zal extra zachtjes doen.”
“Hou op Maxime! Het doet pijn, en volgens Maurice respecteren ze me nu al niet meer.”
Voor Verhagen was het natuurlijk een win-win-situatie: of alsnog zijn zin krijgen over Uruzgan en als bonus de PvdA nog een keer voor joker zetten, of eindelijk die slappe socialisten lozen en wellicht ook het partijleiderschap ter discussie stellen.
Of we Wouter nog respecteren, zullen we hem binnenkort laten weten. Op drie maart.