Onze rector magnificus zei onlangs dat het de laatste tijd wat ongemakkelijk voelt, als je ergens trots op bent. Onwillekeurig denk je er bij: trots op Nederland zal je bedoelen? Die trots van politici die samen met de gewone mensen in het land zo dol zijn op Sinterklaas. De rector heeft misschien gelijk. Toch kunnen we van de nood een deugd maken. Meestal hebben de voorbeelden van onze trots een dubbele bodem. Tulpen noch Sinterklaas noch zoute drop zijn van oorsprong Nederlands. Kennelijk hebben we deze zaken verhollandst. Niemand pakt ons die meer af. Mijn voorstel is om de trots op Nederland ook te zoeken in de grote periferie van multiculti Nederland. Afgelopen weekend was ik in de binnenlanden van Amsterdam. Ik kan u al twee kandidaten voor trots op Nederland melden.
Zaterdagavond zaten we in het Concertgebouw voor een uitvoering van de Matthäus Passion. Drie en een half uur luisterden zo’n vijftienhonderd bezoekers naar wat voor heel veel Nederlanders het muzikale hoogtepunt van het jaar vormt. Bijna iedereen leest de Duitse tekst mee. Alsof ze niet weten wat de evangelist gaat vertellen of waar de alt verdriet van heeft. Aan het einde verdicht zich de muziek tot het moment dat de steen voor het graf van Jezus wordt gerold. In het slotkoor overheerst rust in vrede. De wederopstanding is nog ver weg. In het Concertgebouw worden deze maand zes Matthäus-en opgevoerd. In Nederland wonen tienduizenden een uitvoering bij. Nergens ter wereld vindt een dergelijke happening plaats. Ik ben daar trots op. En met mij een groot, ouder en overwegend blank publiek.
Zondagmorgen waren wij op de kunstgrasvelden van Amstelland United. Deze liggen achter de Arena vlak bij het supportershome van Ajax. Amstelland is een fusieclub die de ‘breedtesport’ in het Bijlmergebied bevordert. De spelers en de bezoekers zijn zwart, in alle varianten. Alleen de blanke dames van de kantine zijn nog uit de tijd van voor de fusie. Het was er druk en levendig zoals op alle sportparken waar ik geweest ben. Amstelland leverde ondermeer Stanley Menzo en Edson Braafheid aan ons voetbal. Ook het zwarte voetbal hoort in de canon van de trots op Nederland.