Vanochtend was Gerard Majoor al om 7.15 uur op pad om “de laatste doosjes met dierbare herinneringen” van zijn oude werkplek op te halen. Waarom zo vroeg? “Ik had geen zin om weer mijn collega’s tegen het lijf te lopen. Ken je het Heintje Davids-effect? De zangeres nam zo ongeveer elk jaar afscheid. Vorige week maandag, tijdens een vergadering over internationalisering, heb ik al van mijn naaste collega’s afscheid genomen. Emotioneel moment. En vorige week donderdag was het feest. Heel geslaagd, tweehonderd bezoekers. Als een soort losgeslagen indiaan heb ik staan swingen op de Rolling Stones. Tot ontzetting van mijn danspartners.”
Majoor (1947) is een UM’er van het eerste uur: in 1976 begon hij aan de toenmalige Rijksuniversiteit Limburg als docent immunologie. Vijf jaar later werd hij hoofddocent. Sinds 1990 heeft hij zijn sporen vooral verdiend als coördinator internationalisering. In 2003 ontving hij een eredoctoraat van Ahfad Universiteit in Soedan, in 2006 werd hij officier in de orde van Oranje Nassau, en vorig jaar beloonde de UM zijn inspanningen met de UM Onderwijsprijs (samen met collega Ton de Goeij).
Wat waren de twee belangrijkste momenten uit je loopbaan?
“Eén ding heb ik een tijdlang onder de pet moeten houden, dit weet haast niemand. Het is ‘opa vertelt’, maar toch: het feit dat jij in de binnenstad werkt heb je aan mij te danken. Ik heb in 1977, samen met medewerker huisartsgeneeskunde Pie Bartholomeus en econoom Hans Hagen, in de universiteitsraad ervoor gepleit dat de medische faculteit zich niet in Randwijck maar in de stad zelf zou vestigen. Op het terrein van het voormalige ziekenhuis Annadal, waar nu onder meer de rechtbank ligt. De gemeente durfde niet openlijk stelling te nemen tegen UM-oprichter Sjeng Tans, die Randwijck had aangewezen, en steunde daarom ons voorstel. Dat gebeurde allemaal in het geheim. Ambtenaren met regenjassen en opgezette kragen troffen we in het café. De Randwijck-optie beschouwden ze als de doodsteek voor de binnenstad. Bedrijvigheid zou wegsijpelen en tegelijk zouden het Oud Gouvernement, de Minderbroedersberg en het pand aan de Tongersestraat leeg blijven staan. We hebben niet onze zin gekregen maar de u-raad heeft toen wel besloten om de andere faculteiten in het centrum te huisvesten.”
En het andere moment?
“Ik gaf laatst een presentatie over wat we in de laatste vijftien jaar hebben bereikt op het gebied van internationalisering en ik was er zelf onder de indruk van. Nu ik toch aan het opscheppen ben: 98 procent van alle geneeskundestudenten volgt een stukje van de studie in het buitenland. Afrika, Azië, Zuid-Amerika, overal.”
Hoe belangrijk is internationalisering?
“Het begon toen buitenlandse universiteiten ons vroegen om te helpen met hun curriculum. We zagen dat als onze maatschappelijke taak. Maar die internationale reputatie hielp ook om onze positie tegenover andere universiteiten te bepalen, met name op onderwijs. We waren niet langer Calimero.”
Wat ga je nu doen?
“Ik ga me richten op mijn hobby: landslakken. Alle exemplaren die in Limburg voorkomen, een paar honderd, heb ik inmiddels. De meeste zijn heel klein, drie à vier millimeter. Ik stop ze in een buisje, dat belandt in een lucifersdoosje, dat verdwijnt in een laatje, nou ja. Een vraag die ik wat meer wil onderzoeken, is waarom de ene slak op locatie A voorkomt en de ander op plek B. Dus bang om in een gat te vallen ben ik niet. Ik zal ook meer tijd met mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen doorbrengen. En het huis kan weer eens een likje verf gebruiken.”