Het volgende doelland: Vietnam
“Zuid-Afrika leek ons te riskant vanwege het WK”
De nieuwe lichting studenten staat alweer in de startblokken. De bestemming is bekend: Vietnam. Maar zover is het nog niet. Vanaf deze week draait alles om acquisitie, bedrijven enthousiasmeren om onderzoek aan de studenten uit te besteden.
“Daar valt of staat alles mee”, zegt de nieuwe voorzitter Marleen van Beckhoven (22), masterstudent Nederlands recht. “Zonder opdrachten kun je niet weg. Als voorzitter ben je altijd bang dat het niet lukt, maar dat is in twintig jaar nog nooit voorgekomen. De groep van twee jaar geleden, die naar Indonesië ging, had meer moeite om bedrijven te vinden vanwege de kredietcrisis, maar ook die hebben het project succesvol afgerond. Vanuit Indonesië hebben ze nog contracten met Nederlandse ondernemingen afgesloten.”
De keuze voor Vietnam – ook in 2007 doelland - is deels ingegeven door het verlangen naar zekerheid. “Het land is politiek stabiel, kent een forse economische groei en ziet de kansen van de doi moi, de vrije markt. In het begin was ook Zuid-Afrika een optie, maar dat leek ons toch te riskant. Er hoeft maar iets te gebeuren tijdens het WK, een aanslag of wat dan ook, of ons project komt op losse schroeven te staan. Zuid-Afrika is sowieso niet zo veilig, zeker niet voor vrouwen. Je moet alles met een taxi doen en bent aangewezen op beveiliging rond je huis.”
Na de zomer vinden de gesprekken plaats met geïnteresseerde bedrijven en in december stappen de studenten op het vliegtuig.
“Voordat we vertrokken, hoorden we een hoop spookverhalen. Over berovingen, over wijken waar we vooral moesten wegblijven, waar veel mensen op straat leven die je gegarandeerd te grazen nemen. Het viel allemaal wel mee, althans in São Paulo, onze uitvalsbasis. Rio is gevaarlijker. En armer. Daar geven ze het geld uit dat in São Paulo wordt verdiend, zegt men. Uiteindelijk is niemand van ons beroofd.”
Aan het woord is Bart Kerkhofs (22), masterstudent international business en dit jaar voorzitter van het Research Project. “Het project is een kans voor studenten om onderzoekservaring in het buitenland op te doen, en voor bedrijven om voor weinig geld belangrijke informatie te krijgen. Het kost ze vele honderden euro’s per dag als ze een professional inhuren.” De studenten – dertien in totaal - doen het onderzoek in teams van twee tot vier personen; elke student is bij ten minste twee studies betrokken.
De namen van bedrijven die met de studenten in zee zijn gegaan, mag Kerkhofs niet noemen. “We hebben geheimhoudingsplicht tot een jaar na dato, vanwege de gevoeligheid van de gegevens. Multinationals maar ook hele kleine ondernemingen doen mee. Nu zat er onder meer een energiebedrijf en een scheepvaartbedrijf bij.” In voorgaande jaren passeerden enkele opvallende bedrijven de revue, zeker in combinatie met het investeringsland. Dat voetbalclub PSV belangstelling heeft voor China (2006) valt nog te bevatten, maar wat moet Beter Bed in India (2005)?
Sommige opdrachtgevers willen weten wie hun concurrenten zijn, andere zijn juist op zoek naar zakenpartners. “In het begin heb je geen idee waar je moet beginnen. Belangrijk is dat je veel praat met mensen. En dan gaat het vanzelf. Zo kon de consul, die ons formeel verwelkomt, ons al een hele lijst van contactpersonen geven. En dan is het vaak een kwestie van afspraken maken met bedrijven. Mijn ervaring is dat de grote ondernemingen je graag ontvangen, en niet een onderknuppel maar een hooggeplaatste. Sommige kleinere organisaties laten niet altijd het achterste van hun tong zien. Ze zijn wel eens huiverig om hun cijfers voor te leggen.”
Kirsten Kievid (24), afgestudeerd European Studies (maar nog steeds ingeschreven), deed onderzoek voor een bedrijf-in-oprichting dat PET-flessen wil recyclen tot kleding. Brazilië is interessant omdat veel bewoners van krottenwijken leven van het inzamelen van dit soort afval. “Je ziet ze met een grote kar door de straten rijden. Catadores worden ze genoemd. Ze krijgen betaald per kilo. Ze verdienen niet meer dan tweehonderd euro per maand, terwijl het minimumloon driehonderd euro bedraagt. De opdrachtgever wil weten of er sprake is van uitbuiting, daar wil die natuurlijk niet mee worden geassocieerd. Over de uitkomsten kan ik niets zeggen.”
Kerkhofs heeft er veel van opgestoken, zegt hij. “Voor en tijdens leg je zo’n veertig bedrijfsbezoeken af en daarbij leer je enigszins te denken als een bedrijf. We hebben niet alleen maar gewerkt. Er was ook tijd voor leuke dingen. Ik heb een paar weken rondgereisd, de stranden van Rio bezocht en carnaval gevierd. Ja, totaal anders dan Maastricht. Samba hè!”