Al jaren bestaat onze zomervakantie uit een bezoek van een halve dag aan Valkenburg.
Stadje aan de Geul, al ruim een eeuw het toeristische paradijs van Nederland. Op 27 juli was het zover. De dag die wij kiezen doet er toe. Het moet behaaglijk warm en droog weer zijn. Dan toont het centrum zich op zijn allerbest. In de straten van het voetgangersgebied flaneren de bezoekers in twee- of meertallen langs de vanaf half twaalf vollopende terrassen waar een keur aan snacks, broodjes en pannenkoeken wordt aangeboden. De flaneurs lopen een keer of drie alle straten af, kopen nog wat eerste levensbehoeften bij de talloze souvenirwinkels. Daarna vallen ze neer op de terrassen.
Zelf voeren wij eerst een culturele schijnbeweging uit. Midden in het centrum bevindt zich het streekmuseum Land van Valkenburg. In het mooi gerenoveerde expositiegedeelte hangen deze zomer landschappen van Charles Eyck. Een schilder en tekenaar uit de vorige eeuw die als één van de besten het Limburgs landschap heeft vastgelegd. In veel van zijn werk ziet men het heuvelland met een donkere ondertoon. “Veeg” heeft een kenner Eycks werk genoemd. Zijn landschappen vormen een veeg teken. U kunt er nog terecht. Om twaalf uur komen we uit het stille museum. Wij scharen ons onder de flaneurs tot we het juiste tafeltje vinden. Ons veldwerk eist ons nu op.
Valkenburg zou ten prooi zijn gevallen aan vertrutting. Ooit kwam Valkenburg in de zomer in handen van jonge, ongehuwde ‘bouwvakkers’ die de bloemetjes en de bierkratjes buiten zetten. Nu zou deze doelgroep Spanje en Turkije prefereren. Hun plaats zou worden ingenomen door diezelfde bouwvakkers op oudere leeftijd. Maar nu met vrouw, kinderen, opa en oma. Onze observaties waren succesvol. De flaneurs van 2010 vormen vooral slierten van drie generaties. De vrouwen meestal in de witte legging, met daarboven een blauwig nachthemd. De mannen waren minder modegevoelig. Wel ziet men elk mannelijk kledingstuk langskomen in camouflage-uitvoering. De generaties dragen ongeveer hetzelfde. Hét nieuwtje van de zomer 2010 in Valkenburg was dat gemiddeld de jonge vrouw haar toch al niet schriele mannelijke partner ruimschoots in gewicht verslaat.
Om half drie konden we de bus terug nemen.