Hoi Jeroen, ik ben Samuel. Ik heb jouw columns regelmatig gelezen. Toen ik jouw laatste schrijfwerkje las – dat is inderdaad al een tijdje geleden - besefte ik dat ik je een publieke bedankbrief moest sturen. Wat fijn, Jeroen, dat je stukjes voor ons wilde schrijven.
Man, wat ben jij een zelfingenomen eigenpijper. En geloof mij, ik ben lang niet de enige die zich daar aan stoort. Nu zul je zeggen dat jij je doel bereikt hebt wanneer mensen over jouw stukjes praten. Zoals mensen rariteiten als kunst bestempelen wanneer het discussie veroorzaakt. Ik geloof daar niet in. Onze zuiderburen praten ook nog steeds over Marc Dutroux, en daar was geen kunst aan. Het was eerder kinderspel.
Laat me jouw laatste column eens analyseren. Eerst vertel je hoe gaaf je bent, dan wat wij moeten doen om ook zo gaaf te worden. Hoe je dat onderbouwt? Met uitgewrongen clichés als hoog mikken en inzetten op wat je wilt. Dat doet me denken aan Emile Ratelkamp. TSJAKKAA! Je weet wel, die kakker die overal in mislukt is, maar wel andere mensen vertelt hoe zij moeten slagen. Jeroen, ik ben het niet oneens met wat je zegt. Geen weldenkend mens kan het er namelijk mee oneens zijn, master of the obvious. Niemand ‘viert’ zijn middelmatigheid.
Weet je wat ik eerder gewaardeerd had? Als jij eindelijk eens wat vraagtekens geplaatst zou hebben bij die suffe homogeniteit van de wensen van de Maastrichtse student. Ik bedoel maar, ik heb nog nooit een student gesproken die iglo’s wilde wegpissen op de noordpool. Of die er zijn hele leven naar zou streven om zijn geharste billetjes eens ruftend te laten kletteren tegen de kale bol van Desi Bouterse. Dat is toch poëzie, Jeroen?
Ach Jeroen, trek het je niet aan . Als het aan mij ligt drinken we binnenkort samen een keer een biertje. Zie je ons al zitten? Jij fluistert me giechelend toe dat al die veren in je rijzende ster zo kietelen. Ik vind alles best, maar laat die oppepgoeroegibberish van je maar lekker thuis. In Emile Ratelland. Dag Jeroen.