Beste Gertrude Tintemans, Lieve Truusje,
Met je column in de Observant van 3 maart 2011, heb je in ieder geval mij, de Telefoongidsmanager, ook als het misschien niet zo bedoeld was, een klein beetje blijer gemaakt. Waarom, zul je vragen. Nou, omdat je op jouw unieke manier de aandacht hebt gevestigd op onze telefoongids. En dat is meer dan ik tot nu toe heb weten te bereiken.
Ik zal het uitleggen.
Het leek allemaal zo simpel: we informeren de collega’s dat er een nieuwe telefoongids is en dat ieder niet alleen de mogelijkheid heeft om de persoonlijke gegevens in te zien, maar deze gegevens ook zelf kan actualiseren. Waar ik geen rekening mee hield, is dat deze informatie door veel collega’s kennelijk niet wordt gelezen. De brief naar het huisadres met toelichting en instructies en ook de informatie op de website moeten door velen over het hoofd zijn gezien. Zelfs mails zijn ongelezen gebleven.
Wat nadat de nieuwe telefoongids was uitgegeven, wél volgde, waren mails en telefoontjes van (ik zal me mild uitdrukken) verontruste medewerkers die de telefoongids een onding vonden omdat hun voornaam vermeld stond als Petrus, Johannes of Wilhelmus, in plaats van Piet, Hans of Wim.
Dat is natuurlijk lastig en storend, dat begrijp ik heel goed. Maar om mij dan te verwijten dat we dat weleens hadden kunnen communiceren, kom op! Want dat hebben we toch uitgebreid gedaan.
Wat ik me dan afvraag: ontvangen wij dit soort informatie dan enkel om deze vervolgens ongelezen in de (digitale) prullenmand te mikken? Worden we met zoveel informatie overstelpt dat we niet meer in staat zijn om ze op te nemen? Hebben velen onder ons het zo druk dat ze er niet aan toe komen om die informatie te lezen? Verwachten mijn collega’s dat anderen maar moeten regelen dat ze met de goede naam in de telefoongids staan? Klaagt men liever dan zelf iets te doen?
Lieve Truusje, ik zit dringend verlegen om advies. Hoe bereik ik mijn collega’s en zorg ik ervoor dat ze – als ze zichzelf in het telefoonboekje niet met de door hen gewenste naam kunnen terug vinden – daarover niet gaan klagen, maar in actie komen om het zelf te veranderen?