13.26 uur zaterdagmiddag, langzaam vertrekt de trein naar het noorden. Starend naar leegstaande kantoorpanden en verlaten weilanden denk ik aan mijn vriendinnen. We zijn een clubje van zes en zo verschillend als de landen van Europa. Julia, een veganistische kraker die in haar vrije tijd tegen de overheid procedeert en naar de Filippijnen reist om projecten op te zetten tegen kapitalistische uitbuiting door multinationals. Stephanie, ex-Nederlands kampioen skaten en voormalig jointjesroker die tegenwoordig als keurige arts in opleiding in een provincieziekenhuis in de bible belt werkt. Johanna, kunstenares, docent en cultureel antropoloog die droomt van een carrière als documentairemaakster in oorlogsgebieden, maar momenteel als serveerster werkt. Fanny, studente pedagogie die net moeder is geworden, en daarvoor de wereld over reisde als zangeres op cruiseschepen en in Joop van den Ende-musicals speelde. Nicky, die tot voor kort als topsporter wildwaterkanoën elk weekend in een andere Europese rivier lag, en nu promoveert in de sportpsychologie.
Zo ongeveer het enige dat we gemeen lijken te hebben is dat we op dezelfde middelbare school zaten. Net zoals de EU-lidstaten toevallig in hetzelfde werelddeel liggen. Maar waar Pauw en Wittemans gasten verkondigen dat de EU geen lang leven meer beschoren is, ben ik ervan overtuigd dat mijn beste-vriendinnen-clubje bestand is tegen elke crisis. Gewoon omdat we beste vriendinnen zijn. Na een tijdje wordt dat zo vanzelfsprekend dat je niet meer nadenkt over de redenen waarom je ooit vriendinnen bent geworden. Sterker nog, als je er nu over nadenkt zijn die redenen er waarschijnlijk niet eens meer. Je gaat in een andere stad wonen, richt je leven op totaal andere manieren in, en ontmoet nieuwe mensen. Maar op de een of andere manier krijgen die nieuwe mensen niet snel het predicaat ‘beste vriendin’. Terwijl het vroeger op school zo makkelijk ging. Een middagje bij iemand spelen en hup, een beste vriendin erbij.
Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het lijkt om nieuwe vrienden voor het leven te maken. Iedereen is al voorzien en heeft er geen plaats meer voor, behalve op Facebook. Daarom ben ik nu zo zuinig op de mijne. En ondanks, of misschien wel dankzij onze verschillen, gaat dat al goed vanaf de brugklas. 15.43 uur, zonder vertraging stap ik uit op Amsterdam Amstel en neem de metro naar Slotervaart. Nicky opent de deur en daar zitten ze allemaal. Een heerlijk middagje bij elkaar spelen. Misschien moet Brussel dat ook introduceren.